Heevie Teusted

[vinejo]

HT vorige zondag bij Vince

Domaine de la Borde, Pupillin
Strogele kleur, in de neus zaten we nogal snel in de Jura. Heel evenwichtige wijn, mooie starter.

Volgde een zeer interessant duo. In Bordeaux is men stokken aan het uittrekken, niet omdat ze in de weg stonden maar omdat er gewoon een overaanbod (rode) Bordeaux is. Men focust hier en daar meer en meer op witte wijnen. Bij Saransot-Dupré maakt men die al decennia lang, en de kwaliteit is die hele tijd al van een zeer hoogstaand niveau.
Enkele jaren terug verscheen deze witte wijn zelfs in de top 5 van droge witte wijnen in de Medoc, uitgevoerd door Jane Anson.
Dit was de rangschikking in 2023

Château Margaux Blanc (Pavillon Blanc)
Château Mouton Rothschild Blanc (Aile d'Argent)
Château Lynch-Bages Blanc
Château Saransot-Dupré Blanc
Château Brane-Cantenac Blanc

Niet slecht dus. En leuk om dit even te checken, blind, dacht Vince.
En kijk…we vonden de Saransot 2021schitterend, maar iets lichtvoetiger en met minder materie dan de Lynch Bages Blanc van hetzelfde jaar.
Één puntje minder, meer dan 50 euro verschil.

Dan de Chablis Le Clos 2016 van Samuel Billaud. Wat een wijn! Ik dacht eerst aan een topSancerre vanwege de mineraliteit maar pvdw rook algauw zijn vrou…eh mariene toetsen die hem naar Chablis leidden. Beste Chablis ooit gedronken.

Tijd voor een vrolijke noot.
Een egel hoe paart die, vroeg Thierry.
Héél voorzichtig was het antwoord.

De eerste rode was ook meteen een schot in de roos. Verrassend geëvolueerd wel, ik dacht aan minstens 20 jaar oud. Maar dan wel een heel móoi oudje, stijl Dina Tersago. Of is die nog niet oud? Enfin, de wijn was alleszins even teder en zacht als ik me Dina voorstel.
Sylvain Dittieres 2014, had een beetje last van progeria, maar die kunnen zoals we weten prachtig van karakter zijn.

Volgende wijn was écht een oudje. Zwaar gebrande koffie in de neus, typisch voor geouderde Bordeaux. Kempie en ik zaten tussen 1978 en 1983.
Het was Larrivet Haut Brion 81, een wijn van 45 jaar oud..geconcipeerd in het jaar dat ik op mijn fiets werd tegengehouden door buurmeisje Els Casteels waarna we in een bouwwerf elkaars tongen streelden.
Els zal ook wel naar koffie smaken vandaag.
Of naar thee, wie weet.

Tijd voor Boerke Gogne. De 2002 Savigny Aux Guettes van Hugues Pavelot (niet die van dit forum dus) toonde zich meer dan ok maar was toch geen complete wijn. Zelfs niet zo evenwichtig vond ik, met wat tannine naar de afdronk toe.
Dan deed onze Regis Forey Vosne 2014 Les petit Monts het beter. Zachter en complexer, toppertje, bewijs dat Forey vanaf ongeveer die periode eerder voor finesse ging dan voor kracht en extractie.

Tijd voor een top Bordoke. Pape Clement 1996.
Nooit veel in huis gehad van dat jaar, wel Sociando natuurlijk (top) en ik herinner me ook een Mondot (tweede wijn Troplong) van dat jaar die in de -toen nog interessante- wijn festivals aan een prikje werd verkocht.
Hoe hij was zoek je maar op op Cellartracker, ik deed dat ter plaatse en we waren unaniem akkoord.

Er werd ook beslist om vanaf volgende proeverij na afloop samen te douchen, vraag me niet waarom.

De meest evenwichtige wijn was de Berceau 2010 van Grippa . Absolute top Noordelijke Rhone, uiteindelijk nog voor een schappelijke prijs aan te schaffen.
Wij schaffen das!

Of wacht…?
Wir schaffen das nicht..?
Er was een wijn die volgens mijn notities nóg meer in balans was.
We dronken eerder al de gewone cuvee van de prettig gestoorde Sylvain Dittieres, nu kregen we zijn topper in het glas, Cormiers 16.
We twijfelden tussen Noordelijke Rhone en top Bourgogne, maar het was een Saumur die onze tong verwende zoals Els Casteels dat aan míjn 16 met de mijne ooit deed.

Alvorens ons aan de heerlijkheden van chefkekok Vince te vergrijpen kregen we eerst wat bubbels om af te koelen.
De Franck Bonville Murmure Printanniers was de beste rosé Champagne die ik ooit dronk. Bandol in bubbels.

En ja, we kregen ook een droge rosé, een échte Bandol, een heerlijke Domaine Terrebrune 2021. Zes jaar oud, jawel, en het perfecte moment om een rosé top Bandol te drinken.

Bij het lam dronken we de gewone cuvee van Lafran Veyrolles uit topjaar 2007. Hij was zó mooi dat Vince zag dat hij naar meer smaakte.
Tempier 2007 dan maar.
Toch leuk, een kelder waar zulke pèpites gewoon liggen te wachten op het moment dat je vriendjes niet naar huis willen…

In Zuid Afrika noemt men een “vruchtbare& grond blijkbaar gewoon “geil”.
Vince had ons ook geil gekregen. Wijngeil.

   

Vlugvlug geschreven bij
The Cure Desintegration
met
Lynch Moussas 2019

[Fre]

Zo vlug vlug lijkt de note toch niet geschreven. Heerlijke tasting

[vinejo]

Ik heb voor de fun even bovenstaand verslag in ChatGPT gestoken.
Bovenstaande tekst integraal dus, met de vraag om het wat literairder te maken.
Ik haat ai.
Heb er zelfs schrik van.
Gedaan met je te onderscheiden door menselijke creativiteit…


HT vorige zondag bij Vince

Zondag. Wijnvrienden rond de tafel bij Vince, glazen die zich langzaam vullen, neuzen die zich nog sneller vullen met vermoedens, en ergens tussen de eerste slok en de laatste hap een hoeveelheid wijnkennis die we achteraf wellicht beter hadden kunnen inzetten voor iets maatschappelijk relevants.
Maar goed. We waren er niet voor het maatschappelijk belang.

We begonnen met Domaine de la Borde uit Pupillin, een wijn die meteen met strogele kleur in het glas stond. In de neus zaten we eigenlijk vrij snel in de Jura: wat spanning, wat mineraliteit, die typische Jura-achtige eigenzinnigheid. Geen wijn die zich opdringt, maar wel eentje die onmiddellijk zegt: let op, jongens, we zijn begonnen. Mooi evenwichtig bovendien. Een uitstekende starter, zowel voor de avond als voor de lever.

Daarna volgde een bijzonder interessant duo.
In Bordeaux worden tegenwoordig stokken uitgetrokken. Niet omdat ze in de weg stonden, niet omdat ze zich misdragen hadden, maar simpelweg omdat er een overaanbod aan rode Bordeaux is. De wijnwereld verandert, de consument verandert en zelfs Bordeaux heeft ondertussen begrepen dat je niet eeuwig rode wijn kunt maken omdat je over een paar honderd jaar geleden toevallig cabernet hebt aangeplant.
Hier en daar komt er dus meer aandacht voor witte Bordeaux.
Bij Château Saransot-Dupré doen ze dat overigens al decennialang. En met succes. Hun witte wijn behoort al jaren tot de betere witte Bordeaux uit de Médoc. Jane Anson zette de Saransot-Dupré Blanc enkele jaren geleden zelfs in haar top vijf van droge witte wijnen uit de Médoc.
De rangschikking van 2023 zag er zo uit:
Château Margaux Blanc – Pavillon Blanc
Château Mouton Rothschild Blanc – Aile d’Argent
Château Lynch-Bages Blanc
Château Saransot-Dupré Blanc
Château Brane-Cantenac Blanc
Niet bepaald een gezelschap waarbij je je moet schamen om als vierde binnen te komen.
Vince vond het wel eens interessant om de Saransot-Dupré Blanc 2021 blind naast de Lynch-Bages Blanc 2021 te zetten.
En kijk.
We vonden de Saransot schitterend. Frisser, lichtvoetiger en eleganter dan verwacht, maar uiteindelijk wel met iets minder materie en gewicht dan de Lynch-Bages. De laatste had meer diepte en volume, de Saransot meer souplesse en finesse.
En dan komt het leuke gedeelte van wijn.
Ongeveer één punt verschil.
Meer dan vijftig euro verschil.
Soms is wijnkennis dus gewoon weten welke fles je moet kopen.

Dan kwam de Chablis Le Clos 2016 van Samuel Billaud.
Wat een wijn.
In eerste instantie dacht ik aan een top-Sancerre. Vooral de mineraliteit stuurde me die richting uit. Heel strak, ziltig, fris en nerveus, met die moeilijk te omschrijven stenige toets die je soms het gevoel geeft dat je op een vochtige ochtend met je tong over een krijtrots aan het lopen bent.
PvdW rook echter algauw zijn vrou... eh, mariene toetsen, en stuurde ons richting Chablis.
Terecht.
De wijn had ondertussen ook die typische combinatie van spanning, zilte mineraliteit en diepgang die goede Chablis zo verdomd interessant maakt. En dan was dit nog 2016: voldoende evolutie om complexiteit te brengen, maar nog altijd met dat staalachtige skelet.
Voor mij: beste Chablis ooit gedronken.
Dat is natuurlijk een gevaarlijke uitspraak.
Maar gelukkig wordt niemand daar rijk van.

Tijd voor een vrolijke noot.
"Een egel, hoe paart die?", vroeg Thierry.
"Héél voorzichtig."
Sommige wijnproeverijen hebben educatieve intermezzo's.
Wij ook.

De eerste rode was meteen een schot in de roos.
Sylvain Dittière 2014.
Ik vond hem verrassend geëvolueerd en zat er qua leeftijd behoorlijk naast. Ik dacht aan minstens twintig jaar oud. Maar dan wel een heel móói oudje.
Een beetje Dina Tersago onder de wijnen.
Of is die nog niet oud?
Enfin.
De wijn was alleszins teder en zacht, met een mooie uitgerijpte textuur en zonder het vermoeide karakter dat oudere wijnen soms krijgen. Meer charme dan spierballen. Meer kom eens dichter dan kijk eens wat ik allemaal kan.
Een wijn die zich niet meer hoefde te bewijzen.
Sylvain Dittière 2014 had misschien een beetje last van progeria, maar zoals we weten kunnen wijnen die vroeg oud lijken soms juist prachtig van karakter zijn.
En dit was er zo eentje.

De volgende was écht een oudje.
Larrivet Haut-Brion 1981.
In de neus kwam meteen die zware, gebrande koffietoets. Typisch voor oude Bordeaux, waar fruit na tientallen jaren langzaam plaatsmaakt voor tabak, ceder, aarde, leer en koffie. Het soort geur waarbij je plots begrijpt waarom mensen urenlang aan een leeg glas kunnen blijven ruiken.
Kempie en ik zaten ergens tussen 1978 en 1983.
Niet slecht.
Het bleek 1981 te zijn.
Een wijn van vijfenveertig jaar oud.
Geconcipieerd in hetzelfde jaar waarin ik op mijn fiets werd tegengehouden door buurmeisje Els Casteels, waarna we op een bouwwerf elkaars tongen streelden.
Een mens denkt bij 1981 eerst aan Bordeaux.
Ik dus niet.
Els zal vandaag waarschijnlijk ook wel naar koffie smaken.
Of naar thee.
Wie weet.

Tijd voor Boerke Gogne.
De Savigny-lès-Beaune Aux Guettes 2002 van Hugues Pavelot — niet die van dit forum dus — toonde zich meer dan behoorlijk, maar voor mij toch geen complete wijn. Er zat iets van spanning en tannine richting afdronk dat de wijn net uit balans trok.

Goed, maar geen wijn die je na drie uur nog spontaan bij de arm grijpt om te zeggen: kom, we gaan samen nog eentje drinken.
Dat deed de Régis Forey Vosne-Romanée 2014 Les Petits Monts wél.
Zachter. Complexer. Fijner.
Een toppertje.
Mooi ook om te zien hoe Forey vanaf ongeveer die periode steeds meer richting finesse evolueerde, weg van de kracht en extractie die Bourgogneproducenten vroeger al eens graag als bewijs van sérieux presenteerden.
Deze wijn hoefde niet te roepen.
Hij fluisterde.
En iedereen luisterde.

Dan kwam er een top Bordoke.
Pape Clément 1996.
Van 1996 heb ik nooit bijzonder veel in huis gehad. Wel natuurlijk Sociando-Mallet, dat jaar, en ik herinner me ook een Mondot, de tweede wijn van Troplong Mondot, die toen op de — in die tijd nog werkelijk interessante — wijnfestivals voor een prikje te koop stond.
Hoe Pape Clément 1996 precies was?
Dat zoek je maar op op CellarTracker.
Ik deed dat ter plaatse.
En we waren het unaniem eens met wat daar geschreven stond.
Soms is moderne technologie toch een zegen.

Er werd ondertussen ook beslist dat we vanaf de volgende proeverij na afloop samen zouden douchen.
Vraag me niet waarom.
Ik heb het ook niet helemaal kunnen reconstrueren.
Misschien lag het aan de wijn.
Misschien aan de leeftijd.
Misschien aan het feit dat niemand nog wist wie er eigenlijk aan de beurt was om de afwas te doen.

De meest evenwichtige wijn van de avond was voor mij de Berceau 2010 van Grippa.
Absolute top uit de Noordelijke Rhône.
Een wijn met die heerlijke combinatie van donker fruit, kruidigheid, spanning en structuur, maar zonder dat de kracht de finesse wegduwt. Alles zat op zijn plaats. Geen onderdeel dat harder stond te roepen dan de rest.
En bovendien: nog altijd voor een redelijk bedrag te vinden.
Wij schaffen das!
Of wacht...
Wir schaffen das nicht?
Want er was een wijn die volgens mijn notities nóg meer in balans was.
We hadden eerder op de avond al de gewone cuvée van de prettig gestoorde Sylvain Dittière gedronken. Nu kwam zijn topper op tafel:
Cormiers 2016.
En daar ging het weer.
We twijfelden tussen Noordelijke Rhône en een grote Bourgogne. De wijn had die combinatie van finesse, aardse diepte, spanning en complexiteit waardoor je brein onmiddellijk begint te zoeken naar de klassieke referenties.
Maar nee.
Saumur.
Een Saumur die onze tong verwende zoals Els Casteels dat ooit met mijn zestienjarige tong deed.
Ik weet niet wat er precies in die wijn zat.
Maar het werkte.

Vooraleer we ons aan de heerlijkheden van chefkok Vince mochten vergrijpen, kregen we eerst wat bubbels om de boel af te koelen.
De Franck Bonville Murmure Printaniers.
Wat een wijn.
Voor mij zonder twijfel de beste rosé Champagne die ik ooit dronk.
Geen rosé die zich beperkt tot wat rood fruit en feestelijke kleur, maar een wijn met sérieux, spanning en diepte. Er zat bijna iets Zuid-Frans in, maar dan met bubbels.
Bandol in Champagne.
En eigenlijk is dat een heel mooie manier om hem te omschrijven: de frisheid en precisie van Champagne, maar met een zekere kruidigheid en zon in de achtergrond.
Een rosé die niet vraagt om een aardbei.
Die vraagt om aandacht.

En ja, we kregen ook een droge rosé.
Een échte Bandol.
Domaine Terrebrune 2021.
Zes jaar oud.
Jawel.
En misschien was dat net het mooie eraan.
Rosé is nog altijd een beetje het stiefkind van de wijnwereld als het over bewaarpotentieel gaat. We drinken hem meestal alsof hij binnen drie weken moet verdwijnen omdat anders de wereld vergaat.
Maar een goede Bandol rosé kan juist prachtig ouderen.
Deze Terrebrune 2021 zat op een punt waarop de jeugdige fruitigheid wat naar de achtergrond was verdwenen en er meer kruidigheid, textuur en complexiteit naar voren kwamen.
Dit was geen zomerdrankje meer.
Dit was wijn.

Bij het lam kwam de gewone cuvée van Lafran-Veyrolles uit 2007.
Topjaar.
En de wijn was zó mooi dat Vince zelf ook zag dat hij naar meer smaakte.
Dus:
Tempier 2007.
Tja.
Waarom ook niet?
Dat is het mooie aan een kelder zoals die van Vince: flessen die elders aanleiding zouden zijn voor een heel leven van plannen, sparen en speciale gelegenheden liggen hier gewoon rustig te wachten tot een stel wijnvriendjes besluit dat ze eigenlijk nog lang niet naar huis willen.
Tempier bij lam.

Je hoeft daar niet veel meer over te zeggen.
Dat is gewoon een combinatie waarbij het leven even goed zit.
En toen was het eten op.
De flessen waren leeg.
De gesprekken waren nog niet helemaal leeg.

En ergens tussen Bandol, Bordeaux, Bourgogne, Saumur en de Noordelijke Rhône was er nog één vaststelling overgebleven.
In Zuid-Afrika noemt men een "vruchtbare grond" blijkbaar gewoon "geil".
Vince had ons ondertussen ook geil gekregen.
Niet op de Zuid-Afrikaanse manier.
Wijngeil.
En dat is misschien wel de beste samenvatting van deze zondag:
goede wijn, goed eten, slechte grappen, nog slechtere herinneringen en een kelder die ervoor zorgt dat niemand ooit op tijd naar huis wil.

Tot de volgende.

[Corto]

(15-09-2026 05:22 PM)vinejo schreef:  Ik heb voor de fun even bovenstaand verslag in ChatGPT gestoken.
Bovenstaande tekst integraal dus, met de vraag om het wat literairder te maken.
Ik haat ai.
Heb er zelfs schrik van.
Gedaan met je te onderscheiden door menselijke creativiteit…

Geef mij maar het originele verslag!

[vinejo]

(16-09-2026 02:28 PM)Corto schreef:  

(15-09-2026 05:22 PM)vinejo schreef:  Ik heb voor de fun even bovenstaand verslag in ChatGPT gestoken.
Bovenstaande tekst integraal dus, met de vraag om het wat literairder te maken.
Ik haat ai.
Heb er zelfs schrik van.
Gedaan met je te onderscheiden door menselijke creativiteit…

Geef mij maar het originele verslag!

Haha merci!