wijnliefhebbers

Zondag eind juli 2026, degustatie bij Erik.
Geproef, gelach, gezever. En boude uitspraken.
“Ik zou wel graag nog eens naar Bandol terugwillen, zei iemand.
“OK, ik ga mee, zei een medezuipschuit.

Twee weken later zitten PvdW en ik in Carnoux.
Een plaatsje bij Cassis.
Op 20 km van..
Bandol.

De dag na mijn uitspraak had pvdw al alles geregeld, van de TGV tot het verblijf. Iets van de koe en de horens. Opgepikt om 9 uur in het Gentse, aangekomen aan ons verblijf (Carnoux, rond Cassis)om 16.40 uur.

Na onze glorierijke aankomst aten we in Cassis zelf en dronken we een Chateau Clos St Magdelaine (de topper in de streek voor 43 euro op restaurant.’’). De wijn was heel mooi, een combinatie van een witte St Joseph en een goede muscadet.
Toch voelden we ons nog niet helemaal thuis. Daarvoor was onze hunker naar the real stuff te groot. Bandol, Here we come!

Ons eerste bezoek was Domaine Gros Noré. De ex-bokser waar we destijds werden ontvangen net voor hij naar een feest vertrok en we de net geopende fles meekregen “pour chez le BBQ ce soir.
De 69 jarige Alain Pascal liet ons zijn witte, rose en rode (van een paar recente jaren) proeven, wijnen die we lekker doch niet omverblazend vonden. Hij was ook wat gehaast want rond midi kwam er volk en hij had nog wat werk aan zijn vis. Hij nam ons zelfs mee in zijn gekoelde opslagplaats om hem te bekijken. Op dat moment was Alain Pascal fierder op zijn vis dan op zijn wijnen.

Iets eten in La Cadiere d Azur en daarna richting Domaine Bunan. Ook hier werden we te woord gestaan door de vriendelijke eigenaar (althans 1 van de broers), we proefden alle VDP, Cotes de Provence en Bandol. Hoe ambitieus de Charriage ook was, Chateau La Rouviere was ook nu weer hun topcuvee. De meest opvallende uitspraak van Laurent Bunan was dat zijn grootste angst erin bestond dat er iemand binnen zou komen die vraagt om de hele stock van een bepaalde wijn te kopen…

Daarna wendden we de wijnsteven richting Chateau de Pibarnon, waar blijkbaar een misverstand was over de timing van onze komst. We mochten echter al meeproeven én later terugkomen voor een ontmoeting met Eric de St Victor lui-même. We konden al meteen vaststellen dat deze wijnen een bepaalde klasse vertoonden die we bij de twee vorige bezoeken toch minder hadden opgemerkt. Zo was de rosé die ons werd aangeboden de jaargang 2021, waarbij duidelijk bleek dat de echte Bandolrosé pas na een vijftal jaar echt tot volle wasdom komt.

Wordt vervolgd.

   

Een vat van 10.000 liter (boven)

Leuke trip,denk ik.

Tof om te lezen!

Ik zat in juni ook een 4-tal dagen in Bandol, maar helaas geen domeinen bezocht (wel veel wijn gedronken).

@Jo: een flink aantal jaren geleden kon ik op een of andere beurs (ik denk ProWein?) het gamma van Pibarnon doorproeven. Ik moet zeggen dat die wijnen toen een zeer, zeer goede indruk hebben nagelaten. Helaas zat samenwerken er toen niet in.

(15-08-2026 12:09 PM)wvd schreef:  @Jo: een flink aantal jaren geleden kon ik op een of andere beurs (ik denk ProWein?) het gamma van Pibarnon doorproeven. Ik moet zeggen dat die wijnen toen een zeer, zeer goede indruk hebben nagelaten. Helaas zat samenwerken er toen niet in.

Jouw indruk was correct denk ik…
@Jef en Whyalwaysme: !

Dag twee was een grote dag voor ondergetekende. In 2003 kreeg trainer Jo van de voetbalouders een fles Vannieres 1997 cadeau. Ik opende de fles met mijn toenmalige buurman, samen denkende dat dit een soort Vin de Pays was. We hadden nog nooit van Bandol gehoord. Het blijft een moment dat ons wijnverleden tekende, meer zelfs, onze wijnpassie in vuur en vlam zette.
De weken daarop zocht ik vruchteloos naar een Belgische verdeler van dit heerlijk goedje. Online bestellen was toen nog allesbehalve ingeburgerd. Tot ik plots een àndere Bandol vond, bij Vinea. Johnny Grootvriendt verdeelde het Chateau Gaussen, toevallig ook van de jaargang 1997. Hij had nog 24 flessen, want ging stoppen met Bandol, te moeilijk verkoopbaar. Ik deed waarvoor Lauren Bunan bang pleegde te zijn…

Tweeëntwintig jaar later stond ik weer aan de poort van Gaussen. Jean Pierre zelf is er jammer genoeg niet meer. Hij overleed anderhalf jaar geleden, een half jaar nadat zijn vrouw stierf. Jempi werkte tot zijn 88 zelf in de wijngaarden… Gelieve dat niet aan Bart de Wever door te vertellen.
Ondertussen nam dochter Mireille het heft in handen, en met succes. De eerste jaargang die ze volledig zelf maakte, de 2024, beviel ons evenveel dan de wijnen van haar betreurde vader. De beten van de irritante tijgermugjes namen we er dan maar bij.

Mireille nam ons mee voor een lunch naar een plek waar we later nog twee maal terugkeerden. Vin Divin in Le Beausset, een wijnwinkel waar je ook héél lekker kan eten én…wijnen drinken aan 9 euro bovenop de winkelprijs. We dronken een Chateau de Cremat, Bellet, aan de spotprijs van 34 euro. Merci Mireille!

We namen hartelijk afscheid van deze knappe, moedige en sympathieke dame en tegelijkertijd ook (even) van de klassieke, authentieke Bandoldomeinen. Onze nieuwsgierigheid naar de nieuwe generatie was groot.

   
Met Mireille Gaussen in Vin Di Vin te Beausset

Amai, met Madame Gaussen gaan eten… goe bezig!

Leuk te horen ook dat de wijn op niveau gebleven is!

Ik volg...

Volgend jaar nog eens richting Martillac om dan in 2028 eens richting Bandol te trekken. Vermoedelijk Bormes les mimoses gebruiken als uitvalsbasis. Tips zijn zeker welkom en qua domeinen volg ik hier met plezier deze discussie

De nieuwe generatie dus.
Voor mij zijn dat de domeinen die pas in de voorbije 10 jaar zijn opgericht. Er is Domaine des Trois Filles in La Cadière, maar daar zijn we niet geraakt. Ook Canadel in Le Plan de Castellet, dat even goede critics krijgt, zal voor een volgende keer zijn.
Waar we wel aanlandden was Domaine Rougier. Gelegen op een paar meter van één van de drie coöperatieven in Bandol, La Caderienne, waar we voor de fun een rosé schuimwijn kochten. Gewoonweg omdat er Mourvèdre in zit. We verwachtten er weinig van (wat wil je aan 9 euro) maar tot onze verbazing viel hij enorm goed mee, in zoverre zelfs dat Pvdw momenteel aan het bekijken is om hem in te voeren…

Domaine Rougier dan.
De meeste nieuwkomers zijn op zich wijnbouwers (of veelal hun kroost) die de druiven die ze jarenlang naar de coöperatie deden nu zelf beginnen te vinifiëren. Dat belooft, want de coöperatieve Moulin de la Roque heeft 198 en La Cadiérenne zelfs 294 leden.
Vincent Rougier volgde in 2014 zijn vader op en bracht aanvankelijk plichtbewust zijn druiven naar de coöperatieve. Blijkbaar kunnen veel van die particuliere druivenkwekers daarvan leven, ik vroeg dit na. Maar in 2023 werd het Vincent teveel. Het is alsof je teksten schrijft die dan in een tijdschrift worden gepubliceerd zonder dat je naam vermeld wordt. Of songs die op een verzamelalbum terechtkomen zonder dat je naam wordt vermeld.
Dus Vincent begon zelf zijn 4,5 ha te exploiteren. Met succes blijkbaar, want toen we na een aangename kennismaking zijn wijnen mochten proeven bleek dat zijn rode volledig was uitverkocht. We proefden dan maar de 24 en 25 op vat (zie foto) allebei heel charmant en zuiver maar niet meteen onvergetelijk. Hij voedt ze ook gedeeltelijk op in amforen, dat oogt modern, nietwaar.

   
Vincent Rougier en zijn cuves/amforen

De rosés van Vincent kregen heel goede kritieken, we proefden mooie wijnen die echter meer op een witte wijn leken dan op rosé. Nu, we vernamen constant in de omgeving dat de rosé-hype bij de drinkers voorbij is en men zich nu op de witte stort. Misschien is dit wel de reden waarom Vincent zijn rosés zo bleek maakt. Vreemd, want de meeste Bandol rosés zijn gemaakt volgens pressurage direct, dus hoe ze je dan bleker krijgt is me een raadsel. Ofwel heb ik niet goed opgelet natuurlijk, ik was geen chauffeur.
Vincent maakt dus ook witte wijn, waaronder zelfs een “Blanc de noir” van Grenache. Leuke wijn, leuk experiment, maar wie zit hierop te wachten? Enfin, de jonge wijnbouwers weten natuurlijk dat Bandol het moeilijk heeft en dat, zoals in de rest van Frankrijk, de wijnen moeilijker en moeilijker te verkopen zijn. Proberen op te vallen dus, al dan niet met succes.
Toffe mens, goede wijnen, maar geen gevoel van “Hier moeten we dringend een allocatie trachten te krijgen”.
Op naar de volgende!

Soms zijn de wijnmakers van de nieuwe lichting ook wel keldermeesters of oenologen van de betere domeinen die een stukje op zichzelf beginnen. Denk maar aan Domaine Castell-Reyonard, dat gerund wordt door de (ex?)-wijnmaker van het gerenommeerde Lafran Veyrolles.
Maar ook de Maitre de Chais van het vermaarde Chateau de Pibarnon voelde het plots kriebelen. Marie Laroze begon met haar man Nicolas Trégoat (ze noemen hem binnenkort misschien Thé Goat) en Marc Van Peteghem (jawel, een scheepsarchitect met Vlaamse roots-) een eigen domein, Les Oeuvres Vives. As we spoke werd ze vervangen door een nieuwe keldermeester, die we toevallig ontmoetten bij ons derde bezoek aan Vin di Vin. De wereld is klein, Bandol nog kleiner.
Marie kreeg wél de toestemming om hun wijnen bij Pibarnon te vinifieren, dus van wrok is geen sprake, integendeel.

We werden ontvangen op het gezellig terras van hun huis (er is geen verkoopsruimte of cave) en Nicolas, biodynamisch wijnbouwer en zeer slimme mens, vertelde over hun verhaal en hun wijnen. We hadden pech (enfin, t was wel gezellig, maar daar kwamen we niet voor) dat er ook een Franse familie aan tafel zat die een artikel hadden gelezen over een sommelier van een sterrenrestaurant die hun rosé de beste vond die hij ooit had gedronken. Verder kenden ze niks van wijn, en Nicolas vond zich blijkbaar geroepen hen het proces van wijnmaken van naaldje tot druifje uit te leggen.
Hun rode wordt gemaakt van 80% Mourvèdre, aangevuld met carignan en cinsault. Dat lijkt veel, maar de allerbeste cuvees in Bandol worden gemaakt van…100% Mourvèdre. Dat werd ons hier en daar weer stilzwijgend toegegeven, ondanks het feit dat de AOP een maximum van 95% voorschrijft. Het was 35 graden, we zaten buiten (in de schaduw weliswaar, zie foto ), en de glazen die hij uitschonk warmden heel snel op tijdens zijn exposés. Op die manier was het moeilijk om de ware kwaliteit van de wijnen te ontdekken. Ik kocht dan maar een rosé en een rode voor thuis, die konden nog nét in mijn loodzware tas op de TGV.
Voor meer info over wat we vonden van hun wijnen, volg dus dit forum.

   
Het terras bij Oeuvres Vives


Wel grappig, we waren ongeveer op 100 meter van onze locatie, er is geen wijndomein zichtbaar, er staan geen wijzers of plakkaten (dat had men ons via mail verwittigd) en we vroegen aan een omstaander waar het domein zich situeerde. Les Oeuvres Vives? Connais pas Monsieur, vous voulez dire Tempier?
Bleek dat Tempier de buurman is. Vermits we toch te vroeg waren staken we even door naar dit iconische domein. We gingen het eigenlijk niet bezoeken, ik had hen een mail gestuurd maar men doet geen “professionele” degustaties meer. We waren wel altijd welkom in de winkel waar je in wit en rood de basis cuvees kon proeven (nooit de speciale cuvees dus, maar dat wisten we wel al, dat is al 20 jaar zo). Voor toeristen dus.
Uiteindelijk werd het nog een leuk bezoekje, gezien we werden ontvangen door de achterkleinzoon van Lulu Peyraud, een zeer sympathieke jongeman

   


Voor de minder geïnitieerden: Lucien Peyraud was de grondlegger van de AOP Bandol. In de jaren ‘40 werden de strenge appelatieregels vastgelegd. De eeuwen daarvoor werden de wijnen gewoon genoemd naar plaats ze werden gemaakt, zoals “Vins de Beausset”- naar het stadje Le Beausset in het hart van de streek.
De Tempierwijnen waren uiteraard mooi, maar toen ik zag dat de T-shirt van de achterkleinzoon te koop stond was ik daar plots ook in geïnteresseerd. t Is zoals naar een concert gaan tegenwoordig: je koopt eerder een T-Shirt bij de Merch ipv een cd of plaat. Leuke herinnering.
“Vous avez aussi des claques?” vroeg ik schertsend.
Het ventje lachte sympathiek, algemene hilariteit toen hij “Oui” antwoordde.

   

Haha, zalig verslagje! Les Oeuvres Vives zag ik deze week trouwens liggen in de cave van Terminus in Watou.

(Vandaag 02:21 PM)Olivier schreef:  Haha, zalig verslagje! Les Oeuvres Vives zag ik deze week trouwens liggen in de cave van Terminus in Watou.

Ola in het Walhalla van mijne copain geweest