wijnliefhebbers

Ik mocht de line-up verzorgen voor een namiddagje snuiven, slurpen en slikken. Altijd leuk om daar al weken op voorhand mee bezig te zijn, beginnen met een lijst, de helft dan weer te veranderen, info op te zoeken over de wijn, is ie op dronk?, etc Twee dagen op voorhand lag de lijst dan toch vast…

We begonnen met een Champagne van Leclerc-Thiefaine, een klein familiaal domein gelegen in Avize. En we dronken de Cuvée 01, een Blanc de Blancs, 60% op inox en 40% op hout gelagerd, bijna 5 jaar sur lattes. Ik had een vrij strakke Champagne verwacht maar hij was heel rijk, met zeer aanwezige briochetoetsen in de neus. Iets te veel naar mijn smaak. Heel vineuze Champagne wel. Niet slecht, maar was niet wat ik gehoopt had. Op dag 2 was deze rijpe briochetoets opmerkelijk verdwenen, maar was er een bittere toets die ik link aan de houtlagering.

De eerste witte was de A’puddara 2023, een Etna Bianco van Tenuta di Fessina. Toen Jo de rokerige en minerale aroma’s rook, zei hij : “Dit is een Etnawijn!” Voor te zeveren, maar het was wel juist Fantastische neus vond ik deze hebben, zo een waar je blijft aan ruiken, met ook harstoetsen, trouwens. In de mond heel hoog in zuren. Deze wijngaard ligt dan ook 900m hoog, wel op de zuidkant van de Etna. Op de Noordkant krijg je deze druiven zo hoog moeilijk rijp. Heel strak en vinnig in de mond. Had misschien iets meer body mogen hebben, maar dit beviel me toch erg. Op dag 2 zijn de zuren volledig geïntegreerd maar is de complexiteit ook wat minder. Een wijn die waarschijnlijk nog een jaar of twee drie had kunnen liggen.

Ik had verwacht dat Le Gory 2021 van Château Yvonne de wijn zou geweest zijn die moeilijk was op het vlak van zuren. Chenin uit een moeilijk jaar… maar het evenwicht hier was werkelijk heel mooi! Heel fris, maar ook genoeg molligheid om de zuren op te vangen. Wat meer fruit hier, naast de mineraliteit. En een lange afdronk. Toppertje!

Dan over naar de Saarfeilser GG 2017 van Nik Weis, een Riesling uit het Saardal, een zijrivier van de Moezel. Zeer aromatisch met abrikoos, boenwas, wat honing, heerlijke neus. In de mond vrij geëvolueerd, meer dan ik verwacht had, maar eigenlijk perfect op dronk nu. Verrassend zacht voor een Riesling. De zuren hier waren heel zacht en perfect ingebed in het geheel, wat je niet per se verwacht van Riesling. Hiermee kon ik toch een paar Riesling-sceptici mee bekoren. Op dag twee veel meer op de mineraliteit dan het fruit, en de wijn heeft precies een verjongingskuur ondergaan. Lang ook! Precies nog beter dan op dag één…

En dan wou ik overgaan naar de rooie. Ware het niet dat ik vergeten was dat ik nòg een witte staan had. En de Grassnitzberg “Riff” 2021 van Tement bleek misschien wel de witte van de dag te zijn ook. Heel mooie en intrigerende neus met wat munt, vuursteen, mango. Maar voor mij wel typisch voor de Sauvignons uit Oostenrijk : iets rijper dan de Franse, maar nog altijd heerlijk fris en uitnodigend. Daardoor ook niet zo makkelijk herkenbaar, maar Fre was toch vrij zeker dat dit Sauvignon was. In de mond kristallijn, een delicatesse. Een klaterend beekje. Prachtig!

Allez, dan toch rood! Of is het eerder een rosé? Iets tussen de twee, en wat troebel van kleur. Het was dan ook een natuurwijn… maar zonder muizenissen of andere bescheten affaires. De Tatouine 2020 van cultdomein Matassa was een heerlijk goedje. De glouglou factor was er wel, maar toch ook tannines merkbaar. Maar dit drink ik dus héél graag, de geplette aardbeitjes, frivool fruitig. Perfecte zomerwijn om gekoeld te drinken. Dit was hoofdzakelijk Pinot Gris met wat Grenache. Vandaar ook het lichte kleurtje.

Dan meteen naar het serieuzere werk, deels ook omdat ik deze wijn niet gekarafeerd had. Stoem! Want de wijn was eerst best ok, maar wat eenvoudig. Gelukkig hebben we halve visbokalen als glazen waardoor de wijn toch evolueerde en zijn Dolcettovet afgooide om te ontluiken als een… Nebbiolo. Er zaten inderdaad wel wat tannines in, maar die Baroliseerden ons mondepitheel niet genoeg om geklasseerd te worden als de koele killer uit het noorden. Neen, dan toch Sangiovese! Een Rosso di Montalcino nota bene, maar wel een die beter is (en meer kost) dan menig Brunello. De Poggio di Sotto 2019 maakte meer en meer indruk naarmate hij open stond. Relatief licht van kleur, ook qua fruit lichtvoetiger dan de meeste Sangiovesi, maar toch een heel serieuze wijn, met ditto structuur. Zeer mooi, en had ik graag nog eens opnieuw geproefd binnen een jaar of drie.

Dan wel een Nebbiolo… Ook al werd daar eerst nog even over gediscussieerd, want onze mond werd niet geradbraakt. De Asili 2011 van de Prodottori del Barbaresco had inderdaad nog relatief beschaafde tannines. Heel aantrekkelijke neus ook, met de typische gedroogde bloemetjes. Maar voor mij had deze wijn toch nog overschot. ‘s Avonds heb ik de fles uitgekuist en vond ik hem eigenlijk op zijn best, alles vrij goed geïntegreerd, het fruit wat opnieuw opgepikt met zure kersjes. Dit had gerust nog mogen blijven liggen tot zijn 20e verjaardag.

En het einde kwam in zicht, en dat was er één in absolute schoonheid. Het is een zeldzaamheid om een Grand Cru uit de Bourgogne te kunnen drinken, en gelukkig presteerde de Bonnes Mares 2012 van Marchand & Thawse op niveau. Aangezien we dit zo weinig drinken is het niet makkelijk om dit meteen te kunnen plaatsen. Corton werd even geopperd door Vince en eigenlijk vond ik dat een goede gok, want er zat inderdaad wel nog veel structuur in. Bonnes Mares is dan ook een van de meest bewaarkrachtige Bourgognes, wist Fre. En dat was wel duidelijk. In het begin van zijn drinkvenster kwam deze Pinot nog maar piepen, en toch was hij al zó evenwichtig, zó klassevol. Incrachable, zei Jo. Effectief! Jammer dat dit meer en meer uit ons bereik gaat, maar goed, wat we hebben gehad, hebben we gehad. Yolo!

(24-08-2026 07:34 PM)Olivier schreef:  Ik mocht de line-up verzorgen voor een namiddagje snuiven, slurpen en slikken. Altijd leuk om daar al weken op voorhand mee bezig te zijn, beginnen met een lijst, de helft dan weer te veranderen, info op te zoeken over de wijn, is ie op dronk?, etc Twee dagen op voorhand lag de lijst dan toch vast…

We begonnen met een Champagne van Leclerc-Thiefaine, een klein familiaal domein gelegen in Avize. En we dronken de Cuvée 01, een Blanc de Blancs, 60% op inox en 40% op hout gelagerd, bijna 5 jaar sur lattes. Ik had een vrij strakke Champagne verwacht maar hij was heel rijk, met zeer aanwezige briochetoetsen in de neus. Iets te veel naar mijn smaak. Heel vineuze Champagne wel. Niet slecht, maar was niet wat ik gehoopt had. Op dag 2 was deze rijpe briochetoets opmerkelijk verdwenen, maar was er een bittere toets die ik link aan de houtlagering.

De eerste witte was de A’puddara 2023, een Etna Bianco van Tenuta di Fessina. Toen Jo de rokerige en minerale aroma’s rook, zei hij : “Dit is een Etnawijn!” Voor te zeveren, maar het was wel juist Fantastische neus vond ik deze hebben, zo een waar je blijft aan ruiken, met ook harstoetsen, trouwens. In de mond heel hoog in zuren. Deze wijngaard ligt dan ook 900m hoog, wel op de zuidkant van de Etna. Op de Noordkant krijg je deze druiven zo hoog moeilijk rijp. Heel strak en vinnig in de mond. Had misschien iets meer body mogen hebben, maar dit beviel me toch erg. Op dag 2 zijn de zuren volledig geïntegreerd maar is de complexiteit ook wat minder. Een wijn die waarschijnlijk nog een jaar of twee drie had kunnen liggen.

Ik had verwacht dat Le Gory 2021 van Château Yvonne de wijn zou geweest zijn die moeilijk was op het vlak van zuren. Chenin uit een moeilijk jaar… maar het evenwicht hier was werkelijk heel mooi! Heel fris, maar ook genoeg molligheid om de zuren op te vangen. Wat meer fruit hier, naast de mineraliteit. En een lange afdronk. Toppertje!

Dan over naar de Saarfeilser GG 2017 van Nik Weis, een Riesling uit het Saardal, een zijrivier van de Moezel. Zeer aromatisch met abrikoos, boenwas, wat honing, heerlijke neus. In de mond vrij geëvolueerd, meer dan ik verwacht had, maar eigenlijk perfect op dronk nu. Verrassend zacht voor een Riesling. De zuren hier waren heel zacht en perfect ingebed in het geheel, wat je niet per se verwacht van Riesling. Hiermee kon ik toch een paar Riesling-sceptici mee bekoren. Op dag twee veel meer op de mineraliteit dan het fruit, en de wijn heeft precies een verjongingskuur ondergaan. Lang ook! Precies nog beter dan op dag één…

En dan wou ik overgaan naar de rooie. Ware het niet dat ik vergeten was dat ik nòg een witte staan had. En de Grassnitzberg “Riff” 2021 van Tement bleek misschien wel de witte van de dag te zijn ook. Heel mooie en intrigerende neus met wat munt, vuursteen, mango. Maar voor mij wel typisch voor de Sauvignons uit Oostenrijk : iets rijper dan de Franse, maar nog altijd heerlijk fris en uitnodigend. Daardoor ook niet zo makkelijk herkenbaar, maar Fre was toch vrij zeker dat dit Sauvignon was. In de mond kristallijn, een delicatesse. Een klaterend beekje. Prachtig!

Allez, dan toch rood! Of is het eerder een rosé? Iets tussen de twee, en wat troebel van kleur. Het was dan ook een natuurwijn… maar zonder muizenissen of andere bescheten affaires. De Tatouine 2020 van cultdomein Matassa was een heerlijk goedje. De glouglou factor was er wel, maar toch ook tannines merkbaar. Maar dit drink ik dus héél graag, de geplette aardbeitjes, frivool fruitig. Perfecte zomerwijn om gekoeld te drinken. Dit was hoofdzakelijk Pinot Gris met wat Grenache. Vandaar ook het lichte kleurtje.

Dan meteen naar het serieuzere werk, deels ook omdat ik deze wijn niet gekarafeerd had. Stoem! Want de wijn was eerst best ok, maar wat eenvoudig. Gelukkig hebben we halve visbokalen als glazen waardoor de wijn toch evolueerde en zijn Dolcettovet afgooide om te ontluiken als een… Nebbiolo. Er zaten inderdaad wel wat tannines in, maar die Baroliseerden ons mondepitheel niet genoeg om geklasseerd te worden als de koele killer uit het noorden. Neen, dan toch Sangiovese! Een Rosso di Montalcino nota bene, maar wel een die beter is (en meer kost) dan menig Brunello. De Poggio di Sotto 2019 maakte meer en meer indruk naarmate hij open stond. Relatief licht van kleur, ook qua fruit lichtvoetiger dan de meeste Sangiovesi, maar toch een heel serieuze wijn, met ditto structuur. Zeer mooi, en had ik graag nog eens opnieuw geproefd binnen een jaar of drie.

Dan wel een Nebbiolo… Ook al werd daar eerst nog even over gediscussieerd, want onze mond werd niet geradbraakt. De Asili 2011 van de Prodottori del Barbaresco had inderdaad nog relatief beschaafde tannines. Heel aantrekkelijke neus ook, met de typische gedroogde bloemetjes. Maar voor mij had deze wijn toch nog overschot. ‘s Avonds heb ik de fles uitgekuist en vond ik hem eigenlijk op zijn best, alles vrij goed geïntegreerd, het fruit wat opnieuw opgepikt met zure kersjes. Dit had gerust nog mogen blijven liggen tot zijn 20e verjaardag.

En het einde kwam in zicht, en dat was er één in absolute schoonheid. Het is een zeldzaamheid om een Grand Cru uit de Bourgogne te kunnen drinken, en gelukkig presteerde de Bonnes Mares 2012 van Marchand & Thawse op niveau. Aangezien we dit zo weinig drinken is het niet makkelijk om dit meteen te kunnen plaatsen. Corton werd even geopperd door Vince en eigenlijk vond ik dat een goede gok, want er zat inderdaad wel nog veel structuur in. Bonnes Mares is dan ook een van de meest bewaarkrachtige Bourgognes, wist Fre. En dat was wel duidelijk. In het begin van zijn drinkvenster kwam deze Pinot nog maar piepen, en toch was hij al zó evenwichtig, zó klassevol. Incrachable, zei Jo. Effectief! Jammer dat dit meer en meer uit ons bereik gaat, maar goed, wat we hebben gehad, hebben we gehad. Yolo!

Schítterend verslag met een aantal geniale neOLIgismen (“Baroliseren” )
De Rosso was inderdaad de WOTN.
…Tot de Bonnes Mares op tafel kwam..
Jongens toch…

Mooi stukje proza die een perfecte weergave is van de heerlijke namiddag in het groen en het zonnetje. Bedankt Olivier
De Bonnes Mares had naast een fantastische lengte en evenwicht ook een structuur die ik nog maar weinig in de Bourgogne ben tegen gekomen. Mijn eerste Bonnes Mares uit fles - altijd een speciaal moment . In de neus zat ik in de regio, maar op basis van de mond was het zoeken en graven. Ik moet toegeven: ik kwam er niet. Laten we concluderen dat we meer GC's uit de Côtes de Nuits moeten zuipen...

Hoe mooi de Italianen ook waren, ik plaats de Tement toch op 2! Wat een klasse Sauvignon. Anders dan de Loires waar we meer mee vertrouwd zijn wel ...

Bonnes-Mares staat niet echt bekend voor zijn snelle drinkbaarheid en 2012 ook niet echt....
En toch... amper 14 jaar oud en jullie gaan door het dak...
Enkele maanden geleden hadden we ook zo'n momentje. Met vrienden op resto, dikke Bourgogne mee, die ik thuis dubbel gedecanteerd had (allez jong, dadoedetochnimènenBourgogne!..). De sommelier bracht hem, blind voor de andere tafelgenoten, dan in karaf... Ik dacht: die is kapot, maar integendeel: superwijn, helemaal open (awel ja... ), uiterst genuanceerd, soepel, zeer lang. En dat was ook een Grand Cru, Clos Saint Denis 2010 van Bertagna, nog zo'n lichtjes over het hoofd gezien domein. Dus ja, ik geloof alles wat er over geschreven wordt: een echt grote Bourgogne heeft echt wel bijzonder weinig concurrentie.

De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

(Gisteren 07:00 PM)Fre schreef:  De Bonnes Mares werd beter in t glas. Voor mij pas in t begin van drinking window. En zal nog verder uitpuren.

Een Bonnes-Mares en dan zeker van een jaar als 2012, moet toch minstens 30-40 jaar kunnen ouderen. Minstens...