WVD: thuis proeven zonder pardon

[wvd]

   
Leuke reeks, al begonnen we nogal bescheiden met Gadras 2005, een kleine Bordoke. Best drinkbaar, maar eerlijk gezegd zie ik weinig reden om daar 20 jaar op te wachten.

De volgende, Gagliole 2016, was een p&p met Olivier en Bart. Tien jaar oud en hier loont het wachten wél. Al had ik hem persoonlijk nog liever wat meer fles gegeven, maar ja, ne mens moet iets drinken...
Ik vind de wijnen van Gagliole persoonlijk bij het mooiste wat Chianti Classico te bieden heeft: altijd een grote zuiverheid, prachtig evenwicht en tannines die bijna perfect verpakt zijn. Geen goedkope wijn — ik dacht dat die tegenwoordig rond de €50 zit, bij Van Eccelpoel bijvoorbeeld — maar er zijn niet veel wijnen in die prijsklasse die ik liever drink.
Het mooie aan Gagliole is bovendien dat ze er alsmaar gestaag op vooruitgaan. Dat Paolo Salvi ondertussen al een klein decennium adviserend oenoloog is, zal daar ook wel voor iets tussen zitten, al is Giulio Carmassi natuurlijk ook gene prutser... Enfin, u raadt het: ik ben fan van dit domein.

Van de betreurde Philippe Gambie openden we mijn voorlaatste fles Les Halos de Jupiter Rasteau 2007. Robert Parker schreef destijds dat Rhône 2007 het grootste jaar ooit was, “all regions combined”. Een stevige uitspraak, maar met deze toch eerder bescheiden wijn had hij wel een punt. Na bijna twintig jaar nog altijd bijzonder lekker en volledig uitgerijpt. Mooi voorbeeld van hoe goed een goede Rhône kan ouderen.

Deze fles Cantenac 2005 kwam eigenlijk heel goed overeen met wat ik er recent al over schreef: een gewoonweg goede, lekkere Bx voor aan tafel, maar mijns inziens niet de moeite waard om twintig jaar te bewaren. Goed gerijpt, lekker op dronk, maar daarmee is het ook wel gezegd.

De d'Alceo 2003 had ik deze keer voor één keer eens goed op tijd gedecanteerd... En dat hielp. Zeer veel droesem, wat na twintig jaar fles bij deze producent niet abnormaal is. De kleur was wat aan het tanen en ook in de neus rook je dat dit ondertussen een oudere wijn was. Blind geserveerd uiteraard, en niemand die aan Cabernet dacht. Geen spikkeltje cassis te bespeuren: dit was Toscane, met dat typische “baksteen”-aroma.
In de mond zeer vol en zachtsoepel, meer rood fruit en kruiden dan zwart fruit, met vooral een opvallend lange afdronk. Kijk, dit is nu wél een wijn die de moeite loont om te laten rijpen. Grote wijn. Ik heb er nog een paar flessen van en daar ben ik toch wel blij om.

Bij de spaghetti dan een Ricchi Cornalino 2021, een eenvoudige Cabernet-Merlot van aan het Gardameer. Altijd met plezier gedronken, maar ik vraag me af of deze nu echt baat heeft bij verdere flesrijping. Ik vond hem jong eigenlijk minstens even goed. Lekker aan tafel, absoluut, maar geen wijn om uitgebreid over na te denken.

De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

[jr02]

(28-08-2026 04:39 PM)wvd schreef:  De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

Als big Rhône fan krijgen hier ook de toppers nog hun rust, ik moet nog beginnen aan de 2010 Hominis Fides, Le Claux, Le Poste...
Maar tevens een dozijn Château de Rouanne Vinsobres 2018 liggen en die hebben het inderdaad lastig, nog te stroef... hopelijk komt het goed zoals uw 'basis-cuvée'

[wvd]

(28-08-2026 05:29 PM)jr02 schreef:  

(28-08-2026 04:39 PM)wvd schreef:  De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

Als big Rhône fan krijgen hier ook de toppers nog hun rust, ik moet nog beginnen aan de 2010 Hominis Fides, Le Claux, Le Poste...
Maar tevens een dozijn Château de Rouanne Vinsobres 2018 liggen en die hebben het inderdaad lastig, nog te stroef... hopelijk komt het goed zoals uw 'basis-cuvée'

2018 was het eerste jaar Château de Rouanne dat Louis Barruol onder zijn label uitbracht. De oogst, fermentatie en een deel van de opvoeding was nog door de vorige eigenaar gedaan, hij maakte alleen de uiteindelijke blend. Ik proefde de wijn op Prowein en dacht dat het wel goed zou komen, maar inderdaad, toen het "babyvet" weg was, kwamen er echt wel nogal onrijpe tannines boven. Louis verzekerde me dat die gingen wegsmelten met ouderen, maar dat zou na 8 jaar toch stilaan moeten gaan gebeuren. Anderzijds, als ze niet in de weg liggen, zou ik er nog een paar jaar afblijven, hoewel we ons dan dezelfde vraag kunnen stellen als ik deed hierboven over beide Bordeaux van 2005.
Wat de grotere wijnen van Saint Cosme betreft, die belonen geduld op waardige wijze en die zijn absoluut het bewaren waard. Ik dronk verbluffend mooie oudere Valbelle en een Le Poste en ik denk dat je stilaan een 2010 mag proberen. Wij dronken vorig jaar een Le Claux 2014 en die had wel wat tijd in de karaf nodig, maar was toch al bijzonder mooi. Een klant van ons die al decennia particuliere klant was van Saint-Cosme, zei me dat hij zijn eerste eens proefde na 15 jaar en dat lijkt me een goede leidraad.

[wvd]

   

Een al bij al meevallende reeks dit. We begonnen met een rijpe Barolo, Brezza Sarmassa 2011 en dit was een topfles: intens boeket met wat rijpere tonen, heel aantrekkelijk, vrij vol voor het jaar, smooth, lekker, lang, versmolten tannines, zeer mooi.
Dan een oudere kleine Médoc, Fontaine de l'Aubier 2005, al zeker in een decennium niet meer gedronken. Ik had daar ooit als "wijn voor alledag" een 24-tal flessen van gekocht, maar het bleek toch een wat te harde wijn. Maar dit was dus de voorlaatste fles. Ik verwachtte er niet veel van en vanuit die optiek viel het nog mee: het was duidelijk Bordeaux, maar er was toch een zekere afronding. Monotone wijn, maar best drinkbaar eigenlijk.
Ook van de volgende verwachtte ik niet al te veel. Alweer iets van een sessie stalen denk ik. Vespolina is nu niet direct de meest bekende of sexy druif. Ze wordt quasi altijd gebruikt in blends en is zelfs verplicht in Boca, waar ze wat meer kleur, structuur (dan kan Nebbiolo gebruiken ;-) ) en een spicy toets geeft. Pure Vespolina had ik ook al geproefd, maar dat had absoluut geen onuitwisbare indruk nagelaten. Meestal adviseert men om jong te drinken, maar ik luister daar zelden naar en deze dus ook weer teruggevonden bij de classificatie van de kelder onlangs. waar dat al niet goed voor is... Enfin, deze Ca'Nova Vespolina 2013 beviel ons eigenlijk best: al wat lichtere kleur (redelijk wat droesem), eerst wat neutraal aan de neus met weinig fruit, maar dat was snel voorbij en dan hield hij het op een boeket met wat donkerder fruit, zo iets tussen woudvruchten en krieken met inderdaad een wat kruidige toets met zelfs iets van peper. Als Vespolina jong soms wat als "rustiek" beschreven kan worden, was dat er hier uitgerijpt. De wijn is halfvol, vrij rond ondanks nog wat aanwezige structuur en eigenlijk aangename, goede afdronk, we lustten er wel pap van eigenlijk. De slotsom is zoals bijna altijd: even wachten kan geen kwaad...
Dan een 2e poging met deze Zilliken Saarburger Rausch Riesling Auslese 1993 en deze was een pak frisser dan vorige fles, wat zich dadelijk toonde aan een jongere, frissere kleur. Aan de neus uiteraard toch wat evolutie, mag wel na ruim 3 decennia, met het rijpere gele fruit, eerder type perzik - mango en die minerale toets. In de mond eerder "licht met zoet" dan volrond, met de zuren die je van de Saar verwacht. Wellicht grote wijn voor de liefhebbers van dit type, maar zelf heb ik ze liever ofwel droger en krachtiger, ofwel met de densiteit van een Sauternes, maar dat is dan (trocken)beerenauslese en dat zit buiten mijn budget.
Daarna een wijn die hoog gewaardeerd wordt en volgens de persboys nu heerlijk op dronk zou zijn... , Saint Cosme Côte Rôtie 2015. Eerst een paar glazen "gepikt" met Coravin, later gedecanteerd. Donkere kleur zonder evolutie, intense neus met fris donker fruit en kruiden, nuance genoeg, spannende wijn. In de mond redelijk krachtig en intens zonder overdrijven, maar na het midden neemt de structuur stilaan de bovenhand en merk je dat deze wijn eigenlijk liever nog een paar jaar was blijven rijpen. Een echt heel mooie wijn in de knop. Ik heb vroeger wat echt belegen Côte Rôtie's gehad en die vond ik toen absoluut het wachten waard. Come and see in 10 years...?.
De Bertheau Chambolle-Musigny 2014 was dan eigenlijk meer mijn ding voor nu, maar de Côte Rôtie is zeker wel de grotere wijn. Werd hier al besproken.
We eindigden de reeks met nog eens een Bordoke, Château Fonroque Saint Emilion Grand Cru Classé 2006. Dit was Fonroque's eerste jaar in biodynamie. Dit merk had, terecht, de reputatie nogal rustiek te zijn en 2006 ook en daarom ligt dat er dus al zo lang. Gedecanteerd en wat extra lucht gegeven en dat leverde een vrij donkere kleur op, zeker voor een 88% Merlot. Een mooi boeket eigenlijk wel, verre van de grote complexiteit, maar rechttoe rechtaan donker fruit en klein beetje chocolade. Mollig in de mond met toch wel redelijke kracht, zodat de nog aanwezige tannines niet storen en wat op de achtergrond sukkelen. De wijn blijft goed kleven, al is het nu ook weer niet de lange, lange afdronk. Al bij al een dikke meevaller die de verwachtingen ruimschoots overtreft.
Rebuy? De Brezza was echt heel mooi en ook de Vespolina kan ik aanraden aan de zoekende wijn nerd. De Bertheau was zeker erg mooi, maar ik kan je alleen maar aanraden om daar dan eens iets rijps uit Marsannay naast te zetten.

[wvd]

Paar leuke wijntjes gedronken vorige week:
   
De Chambolle heb ik hier al besproken en ook de Pora passeerde hier al de revue, dus lees het daar maar.
Voor de rest alweer een laatste fles: Rubiolo 2019, mooi als altijd met dat heerlijke zoet-warme fruit. Het is een blend van vooral jongere stokken in Panzano en Castellina en in de recentere jaren komt daar de oogst van de wijngaard in Passignano bij, naar mijn gevoel een interessante toevoeging, maar lang gaat dat niet duren denk ik. Gezien de kwaliteit van die wijngaard zou het me niet verbazen als het overgrote deel van dat fruit in de betere wijnen belandt en later wordt het ongetwijfeld een nieuwe Gran Selezione. Het was helaas de laatste fles, nog 1 2020 Rubiolo over en wat dan? De andere Chianti, Castell'in Villa 2018, is in een totaal andere stijl: iets introverter, meer teruggetrokken aanvankelijk, wat strenger ook, meer archetypisch Chianti eigenlijk. Maar voor ons zeker de grotere wijn, wat zich reflecteert in de prijs. Waar is de tijd dat we die voor minder dan een appel en een ei kochten in de Colruyt... Maar goed, deze is zeker zijn centen waard: zeer evenwichtig, verfijnd, enorm zuiver fruit, niet al te vol, lange, aromatische afdronk, nog 1 fles...
Dan ook 2 Bordeaux die hier ook ergens al beschreven zullen staan vermoed ik: Haut-Bergey 2005 , altijd betrouwbaar en ook die loopt naar het einde met nog 3 flessen te gaan en de "kleine" Saint-Emilion, Fougueyrat 2009, een eigendom van Young Charly dacht ik. Dit was de laatste fles en dus van het lijstje geschrapt. Geen spijt dat ik die gekocht had, geen spijt dat hij op is.
REBUY? Aangezien ik geen wijn meer aankoop vooraleer de kelder er quasi leeg gaat uitzien, iets wat ik misschien of wellicht niet eens meer ga meemaken, is "REBUY?" vanaf nu louter theoretisch. "Als ik een lege kelder had, zou ik dit dan opnieuw aankopen?" is de vraag die ik me dus vanaf nu zal stellen.
Rebuy? Zeker de Pora en naargelang de prijs de Chambolle en wellicht de ene of de andere Chianti.

[wvd]

Handig eigenlijk deze discussie, zo zie ik snel wat we recent zoal openden...
Al deze sneuvelden in de vorige weken:

   

Bij het opruimen van de kelder nog een bizar flesje van 50 cl gevonden: Tarragona Gran Reserva 1995. Moet ik ooit van iemand gekregen hebben, vermoedelijk ooit gekocht in een of andere supermarkt. Blijkt een blend van Tempranillo en Cabernet, met een paar jaar eik. Verwachtte er helemaal niks van, maar hoewel geen hoogvlieger qua finesse of complexiteit, was dat eigenlijk best lekker. Helemaal versmolten en rijp, met donker fruit, eik, kruiden en vooral veel rondheid. Zo zie je maar, het moet niet altijd moeilijk zijn.

De concurrentie was wel dodelijk. En die kwam niet echt van de Fixin... Dat was eerlijk gezegd niet de mooiste die ik al van deze wijn dronk. Een paar jaar geleden schitterde hij nog. Zit hij nu in een moeilijke fase of is het beste eraf? Ik zal het nooit weten, want het was mijn laatste fles.

Nee, de grootsheid kwam van de twee Italianen, met een geweldig mooie Fontalloro 2015. Hoewel nog jong, was die aan tafel al bijzonder goed te genieten, al zit er duidelijk nog voldoende structuur in voor de komende decennia. Heerlijke wijn en mijns inziens een pak toegankelijker dan hun Rancia, al is die laatste misschien wel de puurdere, diepere expressie van Sangiovese. Ik hoop dat hier ooit nog eens te kunnen schrijven, want van beide wijnen heb ik de jaargangen 2015 en 2016 nog in voorraad.

De mooiste van de periode was echter alweer een wijn van 100% Nebbiolo, die nog maar eens bewees tot welke grootsheid die druif in staat is... De Antoniolo Gattinara Osso San Grato 2009 was super! Ruim op tijd gedecanteerd en dat leverde een heerlijk boeket op van fijn rood fruit, florale toetsen (roos?) en dat typische vleugje exotische kruiden. Vol in de mond, maar vooral ook elegant, met een superlange afdronk. Puur drinkplezier en de wijn lijkt nog maar aan het begin van zijn topperiode te staan.

De Champagne Étienne Calsac L'Échappée Belle is altijd heel fris, droog, strak en mineralig. Misschien eerder intellectueel dan hedonistisch, en dus niet voor iedereen weggelegd. Maar helaas voor onze portemonnee houden wij af en toe wel van die stijl. Zeer mooie Champagne en ik ben nu echt benieuwd naar de andere cuvée, Les Rocheforts.

En dan nog een Port: Quinta de la Rosa 1995. Een kleiner jaar dan 1992 en 1994, toen ze echt grote Ports op de markt brachten. Toen ik de 1995 destijds jong proefde, was ik na die twee voorgangers eerlijk gezegd wat underwhelmed. Maar ja, de tijd doet wat met Port!
Hij is inderdaad iets lichter dan de 1992, die ik eigenlijk nog net iets te jong vond, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de finesse en het mooie evenwicht. Prachtig fruit van krieken en pruimen, met nog net dat vleugje cacao, chocolade en schoensmeer, maar inmiddels ook al een hint van die etherische toets van sinaasappelschil. Heel blij met deze vertoning!

Rebuy? Hmm, de Port, de Calsac en de Gattinara.

[wvd]

   
Een paar dagen geleden ging het hier een halve dag over alle mogelijke soorten Champagne en, je raadt het al, dat deed de goesting oplaaien... In de frigo vond ik nog een Rochet-Bocard Extra Brut 2011, die eraan moest geloven. Nog steeds een mooie Champagne, al vond ik hem jonger lekkerder. Hij was voldoende gerijpt en we meenden er een heel beginnend zweempje oxidatie in te herkennen. Nog twee flessen in stock, dus daar gaan we niet langer mee wachten.

Dan mijn laatste fles Thibert Nuits-Saint-Georges 2002. Ik kocht hem op het domein, maar achteraf ben ik nooit echt enthousiast geworden over deze wijn. Thibert maakte echte bewaarwijnen, met een enorme structuur. Wel heel erg true to type, echte Nuits, maar eens het jeugdige fruit verdwenen was, ging de wijn potdicht en was hij het eerste decennium zowat ongenietbaar. Dit was dan veruit de mooiste fles tot nu toe, maar toch voelde het nog steeds aan als kindermoord. Vrij monotoon rood fruit, een intens mondgevoel en nog volop zuren en tannines. Hij heeft ondertussen wel wat meer volume gekregen, maar voor mij blijft het een anachronisme: een wijn voor de eeuwigheid, tenminste als er nog evolutie in zit. En dat betwijfel ik na 24 jaar toch enigszins. Ik heb nog twee flessen van een premier cru van hem liggen. Dat wordt wellicht nog erger...

Dan terug naar een oude bekende uit Bordeaux: Du Glana 2009. Nooit een hoogvlieger geweest, maar zeker een smakelijke, wat rustiekere Saint-Julien die aan tafel best te pruimen is.

De andere Bordeaux in de reeks is dan wel een heel ander paar mouwen! Misschien is deze Rol Valentin 2016 momenteel wel mijn mooiste 2016, en zeker de mooiste Saint-Émilion van dat jaar uit mijn kelder. Donkere kleur, donker fruit, kriek, pruim en een heel licht toetsje chocolade. Er is tannine, maar die is heerlijk rijp en geeft de wijn een aantrekkelijke molligheid in de mond, waardoor je meteen zin krijgt in een volgende slok.

Tussen die twee dronk ik mijn laatste fles I Fabbri Chianti Classico Olinta 2010. Olinto was (is?) bij hen een beetje een buitenbeentje, want er zit een peut Merlot in. Als de purist die ik toen was, vond ik dat jammer, maar de wijn zit nu helemaal op zijn top en ik moet toegeven dat hij bijzonder lekker is. Die Merlot doet zijn werk door de strengheid van de Sangiovese uit Lamole mooi wat te compenseren. De fles was dan ook bijzonder snel leeg. Er gaat weinig boven een heerlijke, volledig gerijpte wijn die precies op zijn top zit.

Dan nog een Portje: Burmester 1994. Een groter jaar dan de Quinta de la Rosa 1995 uit mijn vorige post, maar gek genoeg leek deze toch iets minder ver geëvolueerd. Zal wel aan de stijl van het huis liggen. De echt mooie Burmester 1985 die ik ooit dronk, was bijvoorbeeld lichter van kleur dan heel wat andere Vintage Ports uit hetzelfde jaar. Een mooi boeket van rijpe Port, met het rode fruit nog aanwezig, maar ondertussen aangevuld met meer citrus en een streepje floraal. Van cacao is geen spoor meer te bekennen, laat staan van schoensmeer. Elegant en helemaal zacht in de mond, mooi rond, maar zonder grote diepgang of veel nuance. Lekker, maar geen grote Port.

Rebuy? Rol Valentin zou ik overwegen, moest... (zie hierboven).

De P'tite Grumotte staat hier al vermeld.

[Olivier]

Citaat: Dan mijn laatste fles Thibert Nuits-Saint-Georges 2002. Ik kocht hem op het domein, maar achteraf ben ik nooit echt enthousiast geworden over deze wijn. Thibert maakte echte bewaarwijnen, met een enorme structuur. Wel heel erg true to type, echte Nuits, maar eens het jeugdige fruit verdwenen was, ging de wijn potdicht en was hij het eerste decennium zowat ongenietbaar. Dit was dan veruit de mooiste fles tot nu toe, maar toch voelde het nog steeds aan als kindermoord. Vrij monotoon rood fruit, een intens mondgevoel en nog volop zuren en tannines. Hij heeft ondertussen wel wat meer volume gekregen, maar voor mij blijft het een anachronisme: een wijn voor de eeuwigheid, tenminste als er nog evolutie in zit. En dat betwijfel ik na 24 jaar toch enigszins. Ik heb nog twee flessen van een premier cru van hem liggen. Dat wordt wellicht nog erger...

Help, na 24 jaar nog altijd een kindermoord… Wie wil nu nog zoiets in zijn kelder liggen hebben, vraag ik me af.

[wvd]

(16-10-2026 05:49 PM)Olivier schreef:  

Citaat: Dan mijn laatste fles Thibert Nuits-Saint-Georges 2002. Ik kocht hem op het domein, maar achteraf ben ik nooit echt enthousiast geworden over deze wijn. Thibert maakte echte bewaarwijnen, met een enorme structuur. Wel heel erg true to type, echte Nuits, maar eens het jeugdige fruit verdwenen was, ging de wijn potdicht en was hij het eerste decennium zowat ongenietbaar. Dit was dan veruit de mooiste fles tot nu toe, maar toch voelde het nog steeds aan als kindermoord. Vrij monotoon rood fruit, een intens mondgevoel en nog volop zuren en tannines. Hij heeft ondertussen wel wat meer volume gekregen, maar voor mij blijft het een anachronisme: een wijn voor de eeuwigheid, tenminste als er nog evolutie in zit. En dat betwijfel ik na 24 jaar toch enigszins. Ik heb nog twee flessen van een premier cru van hem liggen. Dat wordt wellicht nog erger...

Help, na 24 jaar nog altijd een kindermoord… Wie wil nu nog zoiets in zijn kelder liggen hebben, vraag ik me af.

Niemand denk ik dan, die tijden zijn voorbij en ik beschouw dat dan ook als een miskoop.