WVD: thuis proeven zonder pardon

[wvd]

   
Leuke reeks, al begonnen we nogal bescheiden met Gadras 2005, een kleine Bordoke. Best drinkbaar, maar eerlijk gezegd zie ik weinig reden om daar 20 jaar op te wachten.

De volgende, Gagliole 2016, was een p&p met Olivier en Bart. Tien jaar oud en hier loont het wachten wél. Al had ik hem persoonlijk nog liever wat meer fles gegeven, maar ja, ne mens moet iets drinken...
Ik vind de wijnen van Gagliole persoonlijk bij het mooiste wat Chianti Classico te bieden heeft: altijd een grote zuiverheid, prachtig evenwicht en tannines die bijna perfect verpakt zijn. Geen goedkope wijn — ik dacht dat die tegenwoordig rond de €50 zit, bij Van Eccelpoel bijvoorbeeld — maar er zijn niet veel wijnen in die prijsklasse die ik liever drink.
Het mooie aan Gagliole is bovendien dat ze er alsmaar gestaag op vooruitgaan. Dat Paolo Salvi ondertussen al een klein decennium adviserend oenoloog is, zal daar ook wel voor iets tussen zitten, al is Giulio Carmassi natuurlijk ook gene prutser... Enfin, u raadt het: ik ben fan van dit domein.

Van de betreurde Philippe Gambie openden we mijn voorlaatste fles Les Halos de Jupiter Rasteau 2007. Robert Parker schreef destijds dat Rhône 2007 het grootste jaar ooit was, “all regions combined”. Een stevige uitspraak, maar met deze toch eerder bescheiden wijn had hij wel een punt. Na bijna twintig jaar nog altijd bijzonder lekker en volledig uitgerijpt. Mooi voorbeeld van hoe goed een goede Rhône kan ouderen.

Deze fles Cantenac 2005 kwam eigenlijk heel goed overeen met wat ik er recent al over schreef: een gewoonweg goede, lekkere Bx voor aan tafel, maar mijns inziens niet de moeite waard om twintig jaar te bewaren. Goed gerijpt, lekker op dronk, maar daarmee is het ook wel gezegd.

De d'Alceo 2003 had ik deze keer voor één keer eens goed op tijd gedecanteerd... En dat hielp. Zeer veel droesem, wat na twintig jaar fles bij deze producent niet abnormaal is. De kleur was wat aan het tanen en ook in de neus rook je dat dit ondertussen een oudere wijn was. Blind geserveerd uiteraard, en niemand die aan Cabernet dacht. Geen spikkeltje cassis te bespeuren: dit was Toscane, met dat typische “baksteen”-aroma.
In de mond zeer vol en zachtsoepel, meer rood fruit en kruiden dan zwart fruit, met vooral een opvallend lange afdronk. Kijk, dit is nu wél een wijn die de moeite loont om te laten rijpen. Grote wijn. Ik heb er nog een paar flessen van en daar ben ik toch wel blij om.

Bij de spaghetti dan een Ricchi Cornalino 2021, een eenvoudige Cabernet-Merlot van aan het Gardameer. Altijd met plezier gedronken, maar ik vraag me af of deze nu echt baat heeft bij verdere flesrijping. Ik vond hem jong eigenlijk minstens even goed. Lekker aan tafel, absoluut, maar geen wijn om uitgebreid over na te denken.

De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

[jr02]

(28-08-2026 04:39 PM)wvd schreef:  De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

Als big Rhône fan krijgen hier ook de toppers nog hun rust, ik moet nog beginnen aan de 2010 Hominis Fides, Le Claux, Le Poste...
Maar tevens een dozijn Château de Rouanne Vinsobres 2018 liggen en die hebben het inderdaad lastig, nog te stroef... hopelijk komt het goed zoals uw 'basis-cuvée'

[wvd]

(28-08-2026 05:29 PM)jr02 schreef:  

(28-08-2026 04:39 PM)wvd schreef:  De laatste, de gewone Saint-Cosme Côtes du Rhône 2016, vond ik eigenlijk beter. Jong kan die nogal rasperig zijn, maar blijkbaar heeft zowat alles wat Saint Cosme op de markt brengt veel baat bij flesrijping, zelfs deze “basis”-cuvée. Mooie wijn toch, en het doet vooral nadenken over wat de betere cuvées na een jaar of vijftien moeten kunnen geven. Daar heb ik redelijk wat van gekocht, van zijn Gigondas-parcellaires bedoel ik. Maar daar begin ik normaal gezien niet aan voor ze minstens vijftien zijn.

Als big Rhône fan krijgen hier ook de toppers nog hun rust, ik moet nog beginnen aan de 2010 Hominis Fides, Le Claux, Le Poste...
Maar tevens een dozijn Château de Rouanne Vinsobres 2018 liggen en die hebben het inderdaad lastig, nog te stroef... hopelijk komt het goed zoals uw 'basis-cuvée'

2018 was het eerste jaar Château de Rouanne dat Louis Barruol onder zijn label uitbracht. De oogst, fermentatie en een deel van de opvoeding was nog door de vorige eigenaar gedaan, hij maakte alleen de uiteindelijke blend. Ik proefde de wijn op Prowein en dacht dat het wel goed zou komen, maar inderdaad, toen het "babyvet" weg was, kwamen er echt wel nogal onrijpe tannines boven. Louis verzekerde me dat die gingen wegsmelten met ouderen, maar dat zou na 8 jaar toch stilaan moeten gaan gebeuren. Anderzijds, als ze niet in de weg liggen, zou ik er nog een paar jaar afblijven, hoewel we ons dan dezelfde vraag kunnen stellen als ik deed hierboven over beide Bordeaux van 2005.
Wat de grotere wijnen van Saint Cosme betreft, die belonen geduld op waardige wijze en die zijn absoluut het bewaren waard. Ik dronk verbluffend mooie oudere Valbelle en een Le Poste en ik denk dat je stilaan een 2010 mag proberen. Wij dronken vorig jaar een Le Claux 2014 en die had wel wat tijd in de karaf nodig, maar was toch al bijzonder mooi. Een klant van ons die al decennia particuliere klant was van Saint-Cosme, zei me dat hij zijn eerste eens proefde na 15 jaar en dat lijkt me een goede leidraad.

[wvd]

   

Een al bij al meevallende reeks dit. We begonnen met een rijpe Barolo, Brezza Sarmassa 2011 en dit was een topfles: intens boeket met wat rijpere tonen, heel aantrekkelijk, vrij vol voor het jaar, smooth, lekker, lang, versmolten tannines, zeer mooi.
Dan een oudere kleine Médoc, Fontaine de l'Aubier 2005, al zeker in een decennium niet meer gedronken. Ik had daar ooit als "wijn voor alledag" een 24-tal flessen van gekocht, maar het bleek toch een wat te harde wijn. Maar dit was dus de voorlaatste fles. Ik verwachtte er niet veel van en vanuit die optiek viel het nog mee: het was duidelijk Bordeaux, maar er was toch een zekere afronding. Monotone wijn, maar best drinkbaar eigenlijk.
Ook van de volgende verwachtte ik niet al te veel. Alweer iets van een sessie stalen denk ik. Vespolina is nu niet direct de meest bekende of sexy druif. Ze wordt quasi altijd gebruikt in blends en is zelfs verplicht in Boca, waar ze wat meer kleur, structuur (dan kan Nebbiolo gebruiken ;-) ) en een spicy toets geeft. Pure Vespolina had ik ook al geproefd, maar dat had absoluut geen onuitwisbare indruk nagelaten. Meestal adviseert men om jong te drinken, maar ik luister daar zelden naar en deze dus ook weer teruggevonden bij de classificatie van de kelder onlangs. waar dat al niet goed voor is... Enfin, deze Ca'Nova Vespolina 2013 beviel ons eigenlijk best: al wat lichtere kleur (redelijk wat droesem), eerst wat neutraal aan de neus met weinig fruit, maar dat was snel voorbij en dan hield hij het op een boeket met wat donkerder fruit, zo iets tussen woudvruchten en krieken met inderdaad een wat kruidige toets met zelfs iets van peper. Als Vespolina jong soms wat als "rustiek" beschreven kan worden, was dat er hier uitgerijpt. De wijn is halfvol, vrij rond ondanks nog wat aanwezige structuur en eigenlijk aangename, goede afdronk, we lustten er wel pap van eigenlijk. De slotsom is zoals bijna altijd: even wachten kan geen kwaad...
Dan een 2e poging met deze Zilliken Saarburger Rausch Riesling Auslese 1993 en deze was een pak frisser dan vorige fles, wat zich dadelijk toonde aan een jongere, frissere kleur. Aan de neus uiteraard toch wat evolutie, mag wel na ruim 3 decennia, met het rijpere gele fruit, eerder type perzik - mango en die minerale toets. In de mond eerder "licht met zoet" dan volrond, met de zuren die je van de Saar verwacht. Wellicht grote wijn voor de liefhebbers van dit type, maar zelf heb ik ze liever ofwel droger en krachtiger, ofwel met de densiteit van een Sauternes, maar dat is dan (trocken)beerenauslese en dat zit buiten mijn budget.
Daarna een wijn die hoog gewaardeerd wordt en volgens de persboys nu heerlijk op dronk zou zijn... , Saint Cosme Côte Rôtie 2015. Eerst een paar glazen "gepikt" met Coravin, later gedecanteerd. Donkere kleur zonder evolutie, intense neus met fris donker fruit en kruiden, nuance genoeg, spannende wijn. In de mond redelijk krachtig en intens zonder overdrijven, maar na het midden neemt de structuur stilaan de bovenhand en merk je dat deze wijn eigenlijk liever nog een paar jaar was blijven rijpen. Een echt heel mooie wijn in de knop. Ik heb vroeger wat echt belegen Côte Rôtie's gehad en die vond ik toen absoluut het wachten waard. Come and see in 10 years...?.
De Bertheau Chambolle-Musigny 2014 was dan eigenlijk meer mijn ding voor nu, maar de Côte Rôtie is zeker wel de grotere wijn. Werd hier al besproken.
We eindigden de reeks met nog eens een Bordoke, Château Fonroque Saint Emilion Grand Cru Classé 2006. Dit was Fonroque's eerste jaar in biodynamie. Dit merk had, terecht, de reputatie nogal rustiek te zijn en 2006 ook en daarom ligt dat er dus al zo lang. Gedecanteerd en wat extra lucht gegeven en dat leverde een vrij donkere kleur op, zeker voor een 88% Merlot. Een mooi boeket eigenlijk wel, verre van de grote complexiteit, maar rechttoe rechtaan donker fruit en klein beetje chocolade. Mollig in de mond met toch wel redelijke kracht, zodat de nog aanwezige tannines niet storen en wat op de achtergrond sukkelen. De wijn blijft goed kleven, al is het nu ook weer niet de lange, lange afdronk. Al bij al een dikke meevaller die de verwachtingen ruimschoots overtreft.
Rebuy? De Brezza was echt heel mooi en ook de Vespolina kan ik aanraden aan de zoekende wijn nerd. De Bertheau was zeker erg mooi, maar ik kan je alleen maar aanraden om daar dan eens iets rijps uit Marsannay naast te zetten.