Retour á Bandol

[vinejo]

Zondag eind juli 2026, degustatie bij Erik.
Geproef, gelach, gezever. En boude uitspraken.
“Ik zou wel graag nog eens naar Bandol terugwillen, zei iemand.
“OK, ik ga mee, zei een medezuipschuit.

Twee weken later zitten PvdW en ik in Carnoux.
Een plaatsje bij Cassis.
Op 20 km van..
Bandol.

De dag na mijn uitspraak had pvdw al alles geregeld, van de TGV tot het verblijf. Iets van de koe en de horens. Opgepikt om 9 uur in het Gentse, aangekomen aan ons verblijf (Carnoux, rond Cassis)om 16.40 uur.

Na onze glorierijke aankomst aten we in Cassis zelf en dronken we een Chateau Clos St Magdelaine (de topper in de streek voor 43 euro op restaurant.’’). De wijn was heel mooi, een combinatie van een witte St Joseph en een goede muscadet.
Toch voelden we ons nog niet helemaal thuis. Daarvoor was onze hunker naar the real stuff te groot. Bandol, Here we come!

Ons eerste bezoek was Domaine Gros Noré. De ex-bokser waar we destijds werden ontvangen net voor hij naar een feest vertrok en we de net geopende fles meekregen “pour chez le BBQ ce soir.
De 69 jarige Alain Pascal liet ons zijn witte, rose en rode (van een paar recente jaren) proeven, wijnen die we lekker doch niet omverblazend vonden. Hij was ook wat gehaast want rond midi kwam er volk en hij had nog wat werk aan zijn vis. Hij nam ons zelfs mee in zijn gekoelde opslagplaats om hem te bekijken. Op dat moment was Alain Pascal fierder op zijn vis dan op zijn wijnen.

Iets eten in La Cadiere d Azur en daarna richting Domaine Bunan. Ook hier werden we te woord gestaan door de vriendelijke eigenaar (althans 1 van de broers), we proefden alle VDP, Cotes de Provence en Bandol. Hoe ambitieus de Charriage ook was, Chateau La Rouviere was ook nu weer hun topcuvee. De meest opvallende uitspraak van Laurent Bunan was dat zijn grootste angst erin bestond dat er iemand binnen zou komen die vraagt om de hele stock van een bepaalde wijn te kopen…

Daarna wendden we de wijnsteven richting Chateau de Pibarnon, waar blijkbaar een misverstand was over de timing van onze komst. We mochten echter al meeproeven én later terugkomen voor een ontmoeting met Eric de St Victor lui-même. We konden al meteen vaststellen dat deze wijnen een bepaalde klasse vertoonden die we bij de twee vorige bezoeken toch minder hadden opgemerkt. Zo was de rosé die ons werd aangeboden de jaargang 2021, waarbij duidelijk bleek dat de echte Bandolrosé pas na een vijftal jaar echt tot volle wasdom komt.

Wordt vervolgd.

   

Een vat van 10.000 liter (boven)

[Jef]

Leuke trip,denk ik.

[WhyAlwaysMe]

Tof om te lezen!

Ik zat in juni ook een 4-tal dagen in Bandol, maar helaas geen domeinen bezocht (wel veel wijn gedronken).

[wvd]

@Jo: een flink aantal jaren geleden kon ik op een of andere beurs (ik denk ProWein?) het gamma van Pibarnon doorproeven. Ik moet zeggen dat die wijnen toen een zeer, zeer goede indruk hebben nagelaten. Helaas zat samenwerken er toen niet in.

[vinejo]

(15-08-2026 12:09 PM)wvd schreef:  @Jo: een flink aantal jaren geleden kon ik op een of andere beurs (ik denk ProWein?) het gamma van Pibarnon doorproeven. Ik moet zeggen dat die wijnen toen een zeer, zeer goede indruk hebben nagelaten. Helaas zat samenwerken er toen niet in.

Jouw indruk was correct denk ik…
@Jef en Whyalwaysme: !

[vinejo]

Dag twee was een grote dag voor ondergetekende. In 2003 kreeg trainer Jo van de voetbalouders een fles Vannieres 1997 cadeau. Ik opende de fles met mijn toenmalige buurman, samen denkende dat dit een soort Vin de Pays was. We hadden nog nooit van Bandol gehoord. Het blijft een moment dat ons wijnverleden tekende, meer zelfs, onze wijnpassie in vuur en vlam zette.
De weken daarop zocht ik vruchteloos naar een Belgische verdeler van dit heerlijk goedje. Online bestellen was toen nog allesbehalve ingeburgerd. Tot ik plots een àndere Bandol vond, bij Vinea. Johnny Grootvriendt verdeelde het Chateau Gaussen, toevallig ook van de jaargang 1997. Hij had nog 24 flessen, want ging stoppen met Bandol, te moeilijk verkoopbaar. Ik deed waarvoor Lauren Bunan bang pleegde te zijn…

Tweeëntwintig jaar later stond ik weer aan de poort van Gaussen. Jean Pierre zelf is er jammer genoeg niet meer. Hij overleed anderhalf jaar geleden, een half jaar nadat zijn vrouw stierf. Jempi werkte tot zijn 88 zelf in de wijngaarden… Gelieve dat niet aan Bart de Wever door te vertellen.
Ondertussen nam dochter Mireille het heft in handen, en met succes. De eerste jaargang die ze volledig zelf maakte, de 2024, beviel ons evenveel dan de wijnen van haar betreurde vader. De beten van de irritante tijgermugjes namen we er dan maar bij.

Mireille nam ons mee voor een lunch naar een plek waar we later nog twee maal terugkeerden. Vin Divin in Le Beausset, een wijnwinkel waar je ook héél lekker kan eten én…wijnen drinken aan 9 euro bovenop de winkelprijs. We dronken een Chateau de Cremat, Bellet, aan de spotprijs van 34 euro. Merci Mireille!

We namen hartelijk afscheid van deze knappe, moedige en sympathieke dame en tegelijkertijd ook (even) van de klassieke, authentieke Bandoldomeinen. Onze nieuwsgierigheid naar de nieuwe generatie was groot.

   
Met Mireille Gaussen in Vin Di Vin te Beausset

[Olivier]

Amai, met Madame Gaussen gaan eten… goe bezig!

Leuk te horen ook dat de wijn op niveau gebleven is!

[jr02]

Ik volg...

Volgend jaar nog eens richting Martillac om dan in 2028 eens richting Bandol te trekken. Vermoedelijk Bormes les mimoses gebruiken als uitvalsbasis. Tips zijn zeker welkom en qua domeinen volg ik hier met plezier deze discussie

[vinejo]

De nieuwe generatie dus.
Voor mij zijn dat de domeinen die pas in de voorbije 10 jaar zijn opgericht. Er is Domaine des Trois Filles in La Cadière, maar daar zijn we niet geraakt. Ook Canadel in Le Plan de Castellet, dat even goede critics krijgt, zal voor een volgende keer zijn.
Waar we wel aanlandden was Domaine Rougier. Gelegen op een paar meter van één van de drie coöperatieven in Bandol, La Caderienne, waar we voor de fun een rosé schuimwijn kochten. Gewoonweg omdat er Mourvèdre in zit. We verwachtten er weinig van (wat wil je aan 9 euro) maar tot onze verbazing viel hij enorm goed mee, in zoverre zelfs dat Pvdw momenteel aan het bekijken is om hem in te voeren…

Domaine Rougier dan.
De meeste nieuwkomers zijn op zich wijnbouwers (of veelal hun kroost) die de druiven die ze jarenlang naar de coöperatie deden nu zelf beginnen te vinifiëren. Dat belooft, want de coöperatieve Moulin de la Roque heeft 198 en La Cadiérenne zelfs 294 leden.
Vincent Rougier volgde in 2014 zijn vader op en bracht aanvankelijk plichtbewust zijn druiven naar de coöperatieve. Blijkbaar kunnen veel van die particuliere druivenkwekers daarvan leven, ik vroeg dit na. Maar in 2023 werd het Vincent teveel. Het is alsof je teksten schrijft die dan in een tijdschrift worden gepubliceerd zonder dat je naam vermeld wordt. Of songs die op een verzamelalbum terechtkomen zonder dat je naam wordt vermeld.
Dus Vincent begon zelf zijn 4,5 ha te exploiteren. Met succes blijkbaar, want toen we na een aangename kennismaking zijn wijnen mochten proeven bleek dat zijn rode volledig was uitverkocht. We proefden dan maar de 24 en 25 op vat (zie foto) allebei heel charmant en zuiver maar niet meteen onvergetelijk. Hij voedt ze ook gedeeltelijk op in amforen, dat oogt modern, nietwaar.

   
Vincent Rougier en zijn cuves/amforen

De rosés van Vincent kregen heel goede kritieken, we proefden mooie wijnen die echter meer op een witte wijn leken dan op rosé. Nu, we vernamen constant in de omgeving dat de rosé-hype bij de drinkers voorbij is en men zich nu op de witte stort. Misschien is dit wel de reden waarom Vincent zijn rosés zo bleek maakt. Vreemd, want de meeste Bandol rosés zijn gemaakt volgens pressurage direct, dus hoe ze je dan bleker krijgt is me een raadsel. Ofwel heb ik niet goed opgelet natuurlijk, ik was geen chauffeur.
Vincent maakt dus ook witte wijn, waaronder zelfs een “Blanc de noir” van Grenache. Leuke wijn, leuk experiment, maar wie zit hierop te wachten? Enfin, de jonge wijnbouwers weten natuurlijk dat Bandol het moeilijk heeft en dat, zoals in de rest van Frankrijk, de wijnen moeilijker en moeilijker te verkopen zijn. Proberen op te vallen dus, al dan niet met succes.
Toffe mens, goede wijnen, maar geen gevoel van “Hier moeten we dringend een allocatie trachten te krijgen”.
Op naar de volgende!

Soms zijn de wijnmakers van de nieuwe lichting ook wel keldermeesters of oenologen van de betere domeinen die een stukje op zichzelf beginnen. Denk maar aan Domaine Castell-Reyonard, dat gerund wordt door de (ex?)-wijnmaker van het gerenommeerde Lafran Veyrolles.
Maar ook de Maitre de Chais van het vermaarde Chateau de Pibarnon voelde het plots kriebelen. Marie Laroze begon met haar man Nicolas Trégoat (ze noemen hem binnenkort misschien Thé Goat) en Marc Van Peteghem (jawel, een scheepsarchitect met Vlaamse roots-) een eigen domein, Les Oeuvres Vives. As we spoke werd ze vervangen door een nieuwe keldermeester, die we toevallig ontmoetten bij ons derde bezoek aan Vin di Vin. De wereld is klein, Bandol nog kleiner.
Marie kreeg wél de toestemming om hun wijnen bij Pibarnon te vinifieren, dus van wrok is geen sprake, integendeel.

We werden ontvangen op het gezellig terras van hun huis (er is geen verkoopsruimte of cave) en Nicolas, biodynamisch wijnbouwer en zeer slimme mens, vertelde over hun verhaal en hun wijnen. We hadden pech (enfin, t was wel gezellig, maar daar kwamen we niet voor) dat er ook een Franse familie aan tafel zat die een artikel hadden gelezen over een sommelier van een sterrenrestaurant die hun rosé de beste vond die hij ooit had gedronken. Verder kenden ze niks van wijn, en Nicolas vond zich blijkbaar geroepen hen het proces van wijnmaken van naaldje tot druifje uit te leggen.
Hun rode wordt gemaakt van 80% Mourvèdre, aangevuld met carignan en cinsault. Dat lijkt veel, maar de allerbeste cuvees in Bandol worden gemaakt van…100% Mourvèdre. Dat werd ons hier en daar weer stilzwijgend toegegeven, ondanks het feit dat de AOP een maximum van 95% voorschrijft. Het was 35 graden, we zaten buiten (in de schaduw weliswaar, zie foto ), en de glazen die hij uitschonk warmden heel snel op tijdens zijn exposés. Op die manier was het moeilijk om de ware kwaliteit van de wijnen te ontdekken. Ik kocht dan maar een rosé en een rode voor thuis, die konden nog nét in mijn loodzware tas op de TGV.
Voor meer info over wat we vonden van hun wijnen, volg dus dit forum.

   
Het terras bij Oeuvres Vives


Wel grappig, we waren ongeveer op 100 meter van onze locatie, er is geen wijndomein zichtbaar, er staan geen wijzers of plakkaten (dat had men ons via mail verwittigd) en we vroegen aan een omstaander waar het domein zich situeerde. Les Oeuvres Vives? Connais pas Monsieur, vous voulez dire Tempier?
Bleek dat Tempier de buurman is. Vermits we toch te vroeg waren staken we even door naar dit iconische domein. We gingen het eigenlijk niet bezoeken, ik had hen een mail gestuurd maar men doet geen “professionele” degustaties meer. We waren wel altijd welkom in de winkel waar je in wit en rood de basis cuvees kon proeven (nooit de speciale cuvees dus, maar dat wisten we wel al, dat is al 20 jaar zo). Voor toeristen dus.
Uiteindelijk werd het nog een leuk bezoekje, gezien we werden ontvangen door de achterkleinzoon van Lulu Peyraud, een zeer sympathieke jongeman

   


Voor de minder geïnitieerden: Lucien Peyraud was de grondlegger van de AOP Bandol. In de jaren ‘40 werden de strenge appelatieregels vastgelegd. De eeuwen daarvoor werden de wijnen gewoon genoemd naar plaats ze werden gemaakt, zoals “Vins de Beausset”- naar het stadje Le Beausset in het hart van de streek.
De Tempierwijnen waren uiteraard mooi, maar toen ik zag dat de T-shirt van de achterkleinzoon te koop stond was ik daar plots ook in geïnteresseerd. t Is zoals naar een concert gaan tegenwoordig: je koopt eerder een T-Shirt bij de Merch ipv een cd of plaat. Leuke herinnering.
“Vous avez aussi des claques?” vroeg ik schertsend.
Het ventje lachte sympathiek, algemene hilariteit toen hij “Oui” antwoordde.

   

[Olivier]

Haha, zalig verslagje! Les Oeuvres Vives zag ik deze week trouwens liggen in de cave van Terminus in Watou.

[jr02]

(18-08-2026 02:21 PM)Olivier schreef:  Haha, zalig verslagje! Les Oeuvres Vives zag ik deze week trouwens liggen in de cave van Terminus in Watou.

Ola in het Walhalla van mijne copain geweest

[shiraz]

bedankt Jo, voor het verslag

[redacteur]

Geweldig verslag, Jo, waarvoor dank.

Ik denk dat de Tourtine '13 van Tempier die jij me een vijftal jaar geleden voorschotelde nog steeds het mooiste is dat ik uit de regio dronk.
Zeker ook al mooie dingen gedronken van Gaussen, Pibarnon en Gros Noré (rosé die Vince me vorig jaar schonk was echt wel goed).
Bunan vorig jaar in Lille geproefd, maar was ik over het algemeen niet wild van. Die La Rouvière steekt er inderdaad wel bovenuit.

[wvd]

Leuk uitje blijkbaar...
Ook Agnes Henri gebruikt(e) amforen, maar die wijn mag of mocht of wou ze niet verkopen als Bandol. Dus vraag ik me een beetje af wat de regelgeving van de AOP zegt. Enig idee Jo? Haar amfoorwijn proefde wel heel anders dan de klassieke.
Bandol is ver van mijn specialisme, maar toch al wat mooie geproefd - Laurent Fournier bvb is bijvoorbeeld een fervent liefhebber - maar ik ben het eens met Redacteur: de mooiste die ik proefde waren gerijpte van Tempier. Pibarnon, Tour du Bon en Pradeaux zitten wat mij betreft in de achtervolgende groep, maar nogmaals, Bandol is niet mijn regio.

[vinejo]

(20-08-2026 10:58 AM)wvd schreef:  Leuk uitje blijkbaar...
Ook Agnes Henri gebruikt(e) amforen, maar die wijn mag of mocht of wou ze niet verkopen als Bandol. Dus vraag ik me een beetje af wat de regelgeving van de AOP zegt. Enig idee Jo? Haar amfoorwijn proefde wel heel anders dan de klassieke.
Bandol is ver van mijn specialisme, maar toch al wat mooie geproefd - Laurent Fournier bvb is bijvoorbeeld een fervent liefhebber - maar ik ben het eens met Redacteur: de mooiste die ik proefde waren gerijpte van Tempier. Pibarnon, Tour du Bon en Pradeaux zitten wat mij betreft in de achtervolgende groep, maar nogmaals, Bandol is niet mijn regio.

Ja hoor, Tour du Bon ook bezocht. Is iets voor het volgende (laatste) deel van mijn relaas. Ik kocht er ook een fles, we dronken die dezelfde uit in ons verblijf. De amfoorwijn is 100 Mourvèdre, iets wat niet toegelaten is in aop Bandol zelf. Daar moet er minstens 5 % andere druiven (meestal Grenache) bij zijn, maar zoals ik al vermeldde, sommige die-hards lappen dat aan hun Bandolese laars.
De amfoorwijn is daarom dus geen Bandol, maar ook omdat hij geen 18 maanden opgevoed is in houten foudres , iets wat ook is verplicht (en bij de jonge garde ook ter discussie staat).

@redacteur Idd- heb nog een flesje liggen dacht ik

[Olivier]

(20-08-2026 11:46 AM)vinejo schreef:  

(20-08-2026 10:58 AM)wvd schreef:  Leuk uitje blijkbaar...
Ook Agnes Henri gebruikt(e) amforen, maar die wijn mag of mocht of wou ze niet verkopen als Bandol. Dus vraag ik me een beetje af wat de regelgeving van de AOP zegt. Enig idee Jo? Haar amfoorwijn proefde wel heel anders dan de klassieke.
Bandol is ver van mijn specialisme, maar toch al wat mooie geproefd - Laurent Fournier bvb is bijvoorbeeld een fervent liefhebber - maar ik ben het eens met Redacteur: de mooiste die ik proefde waren gerijpte van Tempier. Pibarnon, Tour du Bon en Pradeaux zitten wat mij betreft in de achtervolgende groep, maar nogmaals, Bandol is niet mijn regio.

Ja hoor, Tour du Bon ook bezocht. Is iets voor het volgende (laatste) deel van mijn relaas. Ik kocht er ook een fles, we dronken die dezelfde uit in ons verblijf. De amfoorwijn is 100 Mourvèdre, iets wat niet toegelaten is in aop Bandol zelf. Daar moet er minstens 5 % andere druiven (meestal Grenache) bij zijn, maar zoals ik al vermeldde, sommige die-hards lappen dat aan hun Bandolese laars.
De amfoorwijn is daarom dus geen Bandol, maar ook omdat hij geen 18 maanden opgevoed is in houten foudres , iets wat ook is verplicht (en bij de jonge garde ook ter discussie staat).

@redacteur Idd- heb nog een flesje liggen dacht ik

Was het Sol majeur of mineur?

Citaat: Ola in het Walhalla van mijne copain geweest

Inderdaad, een lekker steakske van het houtvuur gegeten. En iets gekocht uit de Cave, dat hier binnenkort weleens op het forum zou kunnen komen

[wvd]

Oh ja, ik realiseer me dat ik in mijn opsomming nog een klein detail vergeten ben: de mooiste Franse Mourvèdre die ik tot nu toe geproefd heb, kwam eigenlijk niet uit Bandol...

[Jeroen Pieter]

Goh, hoe zou het toch komen dat ik de laatste dagen zo'n zin in Bandol heb?

[vinejo]

(24-08-2026 06:21 PM)Jeroen Pieter schreef:  Goh, hoe zou het toch komen dat ik de laatste dagen zo'n zin in Bandol heb?

Moet me eens aan het laatste stukje zetten..

[vinejo]

De laatste dag was dus voorbehouden voor de terugkeer naar de roots.
Maar eerst een andere early discovery: Domaine La Suffrène. Wie weet het nog? Bandol in de Carrefour. En geen supermarktcuvee hè (die kwam jammer genoeg enkele jaren later wel..). Dózen hebben we ervan gekocht. En altijd énorm van genoten. Suffrène had (- met uitzondering van de 2000 die gerookte aroma s had door de branden toen in de buurt- echt waar- )ook dat speciale, enorm aantrekkelijke zwarte fruit aroma, net zoals Vannieres 1997 dat had. Deze laatste ligt echt aan zee, Suffrène een paar km verder van st Cyr sur Mer. Maar wel op onze route dus die dag.

Hier geen wijnbouwer, we kwamen dan ook onaangekondigd. Wel een zeer beslagen medewerker (was daar vier jaar aan de slag).
We kregen een uitgebreide degustatie, mede omdat hij zag en hoorde dat we niet de zoveelste toeristen waren.
Aan een tafeltje, even verder aan de ingang, zat een oude dame. Gewoon te kijken en luisteren. Het bleek de dochter van de grondlegger van het domein (in 1941, toen de aop net in de wieg lag) te zijn. En de moeder van Cedric Gravier, de huidige wijnbouwer. Enkel in Bandol vind je de traditie en roots terug aan een eenvoudig tafeltje in de proefruimte.

We kregen wit en rosé te proeven, en ook de rode. Jammer genoeg vond ik niet meer het speelse bosfruit van 20 jaar geleden terug. De wijnen leken me iets serieuzer, iets meer Rhone ook. Maar wel lekker hoor, kocht me een flesje 22 om thuis op t gemak nog eens te drinken (want al lang niet meer verkrijgbaar in het vandaag totaal oninteressante Carrefour wijngamma)

   
Etiket met golfjes en rood stipje is het nieuwe etiket. Jammer.

Er verscheen ook een oudere wijn in het glas. Ruiken. Poeh. We vonden hem geoxideerd. Ook in de mond. Versleten.
We hadden de dag ervoor in de Maison des Vins in Castellet gehoord dat jaargang 2016 bij aanvang enorm de hemel werd ingeprezen, maar dat men de laatste jaren merkte dat veel van die wijnen…”mort” waren.
We geloofde dat toen maar half, een Bandol van 10 jaar die dood is, kom nou!
Tot bleek dat de blinde wijn die we in ons glas hadden (we hadden dat gevraagd dus, blind, zo zijn we wel ;-)) een..2016 was.
Niet laten liggen dus, mocht je 2016 Bandol in de kelder liggen hebben.
Verder dronken we nog een 2013, een 2019 en een Cuvee Les Lauves 2003 (95% mourvedre). Allen mooie wijnen, maar eerlijk gezegd zaten we al in ons hoofd met ons volgende bezoek…

Op naar PiB…PiB…Pibarnon!
Ja sorry, wijnvriendje LL is grote fan en kondigt deze wijn telkens met piepend kopstemmetje op deze manier aan. De weg naar het Chateau lijkt wel een colletje in de RVF. Iets voor Vino-kourov destijds, haha.
We hadden dus de eer om persoonlijk ontvangen te worden door de eigenaar en dandy, Erik de St Victor. Een mooie mail sturen wérkt. ;-)

Hoewel hij dus een beetje een parvenu lijkt (met wapperende haren en de bovenste drie knoppen van zijn hemd open) openbaarde Eric zich als een oprecht vriendelijke gastheer en wijnliefhebber.
Jammer genoeg noteerde ik niks van onze gesprekken, en ik herinner me er ook bijzonder weinig van. Misschien wel omdat de wijnen mijn volle aandacht vroegen, ze waren namelijk allen van bijzonder hoogstaande kwaliteit.

   

De graaf (of edelman, of prins, of anderzijds in de adelstand geboren Eric) haalde behoorlijk wat flessen uit, ook de speciale cuvée in rosé: Nuance, overwegend Mourvedre, gedeeltelijk gefermenteerd én gerijpt in amforen en houten vaten. Toppertje. Maar dat waren ze allemaal, ook de Restanques in rood (die geen tweede wijn is maar wijn van andere percelen).
Toen haalde hij een oudere fles uit, we mochten raden.
Tussen 2004 en 2009 stelde ik.
Hij beaamde minzaam.
Ha, goed bezig, mijn aura lichtte al bescheiden op.
Jammer genoeg gokte ik toen op 2006, omdat ik nog wat tannines gewaar werd die een beetje kenmerkend zijn voor dat jaar.
Non.
2009 dan?
Non.

Het was de 2007. Heel mooi, maar gezien de renomeé van de jaargang toch licht ontgoochelend. Nu, het is zoals in de Rhone, ook daar is 2007 vooral krachtig en ferm, maar meestal wat minder..eh..genuanceerd.
Enfin, toch genoten, en we mochten niet vertrekken alvorens van de Marc de Bandol 1998 gedronken te hebben. Ook wel een bekend jaar voor mij, want de Vannieres die ik destijds dan toch ergens terugvond in België was een 1998. Heeft me nooit zo kunnen betoveren als de 1997. Alweer, een topjaar (1998) delfde het onderspit tegen een “gewoon” jaar (1997).
Maar de Marc, ja, die was echt heel mooi en een waardige afsluiter voor een heerlijke degustatie.

   
   


Ik zie dat ik alweer een hele litanie heb geschreven, dacht dat het kort ging zijn maar ik ben een beetje breedvoerig als het over Bandol gaat precies.
Ons memorabele bezoek bij Vannieres bewaar ik dan maar voor de volgende (en definitief laatste) keer.

   
Geschreven bij het nuttigen van een Terrebrune Rosé. Niet bezocht, zowat het enige domein dat wat uit de baan ligt, te Ollioules dicht bij zee. Topdomein nochtans, met enorm lang houdbare wijnen, ook de rosés (tot 20 jaar)